Kaplan Burovic

Home » Tekstovi Kaplana Burovica

Category Archives: Tekstovi Kaplana Burovica

NAROD, NACIONALNA MANJINA I EMIGRACIJA

NAROD, NACIONALNAMANJINAIEMIGRACIJA

– Povodom koncepta, tretmana, prava i obaveza –

 

Piše: Prof. Dr Kaplan BUROVIĆ, akademik

 

Ovaj esej posvećujem onima,

koji poklanjaju drugima ono što sami nemaju,

ali ne i ono što imaju.

                                                                                                            A u t o r

 

U poslednje vreme nacionalne manjine i emigracije (dijaspora) postale su akutan, jako nevralgičan problem ne samo zemalja, koje ih imaju, već i posebno uznemirujući problem međunarodnih institucija, pa i organizacije Ujedinjenih Nacija. Konstatirali smo da se ova dva pojma, koncepta, prirodno i problemi u vezi sa njima, kontaminiraju jedan sa drugim, isprepljiću i identificiraju, da se u osnovi pogrešno shvaćaju, pa da im se sledstveno i pogrešno prilazi, tretiraju i – u rešenju njihovih probljema, njihovih prava i obaveza – zauzimaju se sasvim pogrešni stavovi.

Da vidimo prvo sto kaže LAROUSSE za nacionalne manjine, ili – kako tamo piše – MINORITEMinorité nationale, groupement de personnes qu’unit un lien de langue et du culture, qui est intégré à une population plus importante de langue ou culture différente.

Znači, u LAROUSSE-u, delo poznatih francuskih naučnika i specijalista ne samo za filologiju, već i za međunarodno pravo, pod nacionalnom manjinom se podrazumeva grupa ljudi, koji imaju zajednički jezik i kulturu, a koji su integrirani u jednoj značajnijoj populaciji jednog drukčijeg jezika i kulture.

Da vidimo sada što podrazumeva ovaj LAROUSSE sa rečju EMIGRANTE : “Personne qui émigre”. Znači, lice koje je emigrirao iz jedne zemlje u drugu. Kao sinonim za emigrante se obično upotrebljava i reč DIASPORA: “dispersion d’un peuple, de certains de ses éléments, d’une communauté”– kako se izražavaju u Larousse-u.

U vezi sa ovim je i koncept migracija, kojim se podrazumeva premeštanje jedne populacije (ljudi, životinje, biljke) iz jedne oblasti jedne određene države u drugoj oblasti, ili i van njenih granica, pa i iz jednog kontinenta u drugi.

Postoji li kakva razlika između pripadnika jedne nacionalne manjine i pripadnika jedne emigracije, dijaspore? Po LAROUSSE-u, na prvi pogled, ne vidimo da postoji. Pa i u svakodnevnoj praksi, kako naglasismo, u tretiranju nacionalnih manjina i emigranata, isto tako ne vidimo neku razliku. Uzimaju se pripadnici emigracije za nacionalnu manjinu, pa i pripadnici jedne nacionalne manjine – za emigrante, ili zato što stvarno ne shvaćaju razliku između njih, ili i praveći se kao da je ne shvaćaju, gde im to ne konvenira. A maskiraju sve to činjenicom što i nacionalna manjina i emigracija pretstavljaju grupu ljudi, koji imaju zajednički jezik i kulturu, a koji su integrirani u jednoj značajnoj populaciji jednog drukčijeg jezika i drukčije kulture.

Kako ćemo to dokazati u nastavku ovog eseja, između emigracije i nacionalne manjine postoji jedna esencijalna razlika, koju treba da uvek imamo u predvid pri govoru o njima i, posebno, prilikom njihovog tretiranja, određivanja njihovih prava i dužnosti.

Na naše najveće iznenađenje, danas smo u jednoj studiji Srbina mr Miloša Jovanovića, a povodom tretiranja problema Albanaca u srpskim pokrajinama Kosovo i Metohija, pročitali i ovaj njegov stav prema konceptu nacionalna manjina:

“činjenica (je) da javno pravo određenih država uopšte ne poznaje koncept “nacionalne manjine”, kao što je slučaj Francuske, čije je javno pravo zasnovano (između ostalih principa) na principu nedeljivosti Republike i jednakosti svih građana. Kada se međutim pojam i definiše, kao što je to učinio F.Kapotorti (F.Capotorti) u okviru rada potkomisije UN za borbu protiv diskriminacije i zaštitu nacionalnih manjina, nismo sigurni u svrsishodnost poduhvata. Nacionalna manjina je po toj definiciji: “Jedna malobrojna grupa u odnosu na ostatak stanovništva države, koja nije u dominantnoj poziciji i čiji pripadnici, državljani te države, imaju etničke, verske i jezične karakteristike, koje se razlikuju od karakteristika ostatka stanovništva i pokazuju makar i implicitno osećaj solidarnosti, s ciljem održanja njihove kulture, tradicije, vere i jezika”. Kada primenimo definiciju in concreto nailazimo na teško otklonjive nejasnoće. Da li su na primer Kurdi u Turskoj narod ili nacionalna manjina? Jedan od ključnih problema jeste što se suštinski ova dva pojma preklapaju, tj. nisu isključivi u međusobnom odnosu”.1)

Ako su F.Kapotorti sa svojim kolegama prihvatili suštinski neispravni koncept francuskih larusista o nacionalnoj manjini, jer im je to moguće u datom momentu i konveniralo, ne možemo shvatiti prihvatanje tog koncepta i od našeg cenjenog naučnika mr Miloša Jovanovića, koji pretendira da se suštinski pojam narod i nacionalna manjina preklapaju. Možemo reći i treba da kažemo da ih praktično često preklapaju, a ne i da se preklapaju, jer ne samo što nije istina ono što kaže mr Jovanović (da nisu isključivi u međusobnom odnosu!), već naprotiv – sasvim su isključivi u međusobnom odnosu: narod je jedno, a nacionalna manjina je nešto sasvim drugo. Kao što je i nacionalna manjina jedno, a emigracija – isto tako – nešto sasvim drugo. Esencijalno drugo – i u prvom i u drugom slučaju!

Dodajući konceptu nacionalne manjine larusista i versku razliku, oni koji su ga tako definisali, ne samo što ga nisu približili istini, već su ga i iskomplicirali, udaljili od istine, pošto istu veru sa nacionalnom manjinom može imati i većinsko stanovništvo, narod u čijem krilu živi nacionalna manjina. Koliko za primer uzmimo Vlase (pravoslavni) i pravoslavne narode Balkana, u čijem krilu žive. Verska pripadnost nije oznaka ni nacije, niti nacionalne manjine, jer se ona menjala i menja se svakodnevno. Implicirajući versku pripadnost, faktički se vraćamo koncepcijama srednjeg veka, tuđe i neprihvatljive za naše vreme, ne samo zato što vera više ne pretstavlja ono što je nekada pretstavljala za narode, već i zato što širom sveta, iz naroda u narod, broj ateista iz dana u dan raste i – sledstveno – narodi idu ka integriranju i slivanju, a pre njih – njihove nacionalne manjine.

Narod je jedan, jedinstven. Ne postoje na ovom svetu dva naroda sa istim nacionalnim karakteristikama, jer ih jedno takvo podudaranje istovećuje, čini jedno te isto. Tako srpski narod je onaj koji živi u Srbiji, dok su svi drugi Srbi, van granica Srbije, ili pripadnici srpske nacionalne manjine, ili emigracija, srpska dijaspora. Tako, Srbi u Albaniji nisu narod, nisu ni emigracija, dijaspora. Oni su tamo srpska nacionalna manjina Albanije. Isto tako albanski narod je samo onaj koji se nalazi u Albaniji. Svi drugi Albanci, gde god bili oni, u susednim zemljama (konkretno: u Srbiji!) ili i u najudaljenijim (u SAD!), jesu ili nacionalne manjine albanskog naroda, ili emigracija, albanska dijaspora.

Narod je celina, a nacionalna manjina je samo jedan njegov deo. Kako se zna, ne determiniše deo celinu, već obratno, celina je ta koja determiniše deo.

U slučaju da je nacionalna manjina po broju i svojoj teritoriji veća od svog naroda (Kao što smo imali slučaj sa okupiranom Italijom i Italijanima od Austro-Ugarske u odnosu na Pijemont), tada tu imamo jedno nenormalno stanje, koje će se u istorijskom razvoju tog naroda i njegove nacionalne “manjine” sigurno izmeniti (Kao što se u pomenutom slučaju Italije i izmenilo), jer na ovom svetu sve traži da se normalizira. Isto se to desilo i sa Ugarskom u odnosu sa Austrijom, pa i sa mnogim drugim zemljama, narodima.

Imamo i slučajeva kad se deo jednog naroda, zbog svog posebnog razvoja i istorijskih okolnosti, formirao i afirmirao kao poseban narod. Ma da ovaj novi narod ima ne samo svoju teritoriju i istoriju, sve dok ima i jedan zajednički jezik, pa i svoj duhovni afinitet, centripetalnu težnju k ujedinjenju sa narodom od koga se otcepio, jednog će se dana bezdrugo i ujediniti, jer savremeni razvoj društva ide na ruku ujedinjenju i naroda bez ikakvih zajedničkih karakteristika (Švajcarska!), kamoli ovih koji imaju zajedničke karakteristike. Uzmimo za primer Srbe i Crnogorce. Pa i Bosance, Bugare, Hrvate i Makedonce. Šta više i Ruse! Svi su oni jedan narod i nema te sile koja ih može konzervirati i održati u ovom stanju u kojemu su aktuelno. Nije dalek dan kada će se oni ujediniti ne samo međusobno, već i sa drugim narodima, sa kojima nemaju ništa zajedničkog.

Imamo naroda koji su uspeli da izvojuju svoju nacionalnu nezavisnost i da stvore svoju državu, kao što još uvek imamo i naroda koji još nisu uspeli da ostvare to, kao što su konkretno Kurdi, ili – na Balkanu – Vlasi. Ovi narodi, na svojoj istoriski dokazanoj nacionalnoj teritoriji ne mogu biti nacionalne manjine, ponajmanje emigranti, dijaspora. Tu su oni NAROD. Kao takvi treba da se poštuju i tretiraju, da im se priznaju sva prava, koja im pripadaju po međunarodno usvojenim konvencijama. Osporavanje njihovog identiteta je u suprotnosti sa istorijski dokazanom istinom i dijalektičkim razvojem društva, koji neće da zna za ove ili one aspiracije ovog ili onog naroda, bez obzira kako je ovaj narod uspeo da uključi unutar teritorije svoje države taj drugi narod. Pravo naroda na otcepljenje je konsakrirano od vremena, ali i pravo našeg razuma i našeg morala je da bračnim drugovima ne preporučujemo razvod, bez obzira kako je došlo do tog braka. Naprotiv, treba da ih pomognemo da prebrode nesuglasice i međusobno reše sve probleme, pa da nastave svoj zajednički život, jer je zajednički život budućnost čovečanstva, a ne feudalna rascepkanost.

Da se sada vratimo problemu razlike između nacionalne manjine i emigracije, dijaspore.

Rekosmo da nacionalna manjina nije narod. To je deo jednog određenog naroda, koji je, prilikom razgraničenja, ostao van granica svoje matične države, obično u jednoj susednoj državi, u krilu jednog susednog naroda, ma da može biti i u jednoj sasvim udaljenoj državi.

Za nacionalnu manjinu esencijalno je ono što se aktuelno – nolens-voles –  prelazi u šutnji: teritorija. Kao što bez nacionalne teritorije nema naroda, isto tako – bez nacionalne teritorije – nema ni nacionalne manjine.

Ima Srba u svim susednim zemljama sa Srbijom, ali u svim tim zemljama Srbi nisu nacionalna manjina. U nekim, gde imaju svoju teritoriju, jesu. Ali u nekim, gde nemaju svoju teritorijunisu. Konkretno, u Albaniji Srbi imaju svoju teritoriju, pa zato i jesu nacionalna manjina. U Grčkoj Srbi nemaju svoju teritoriju, zato i nisu nacionalna manjina. U Makedoniji Srbi imaju svoju teritoriju, pa i jesu nacionalna manjina. U Bugarskoj nemaju svoju teritoriju, zato i nisu nacionalna manjina. Isto tako nisu nacionalna manjina ni u Rumuniji, ni u Mađarskoj, ni u Austriji, ni u Italiji. A šta su tamo? Tamo su dijaspora, emigracija.

Koja je razlika između nacionalne manjine i dijaspore, emigracije?

Rekosmo da nacionalna manjina ima svoju teritoriju, dok dijaspora, emigracija, nema svoju teritoriju. Ovo je suštinska razlika između nacionalne manjine i emigracije.

Polazeći od ove razlike imamo (bar bi trebalo da imamo!) i suštinsku razliku u njihovom tretmanu, u njihova prava i dužnosti. Kao što se ne mogu istovetiti nacionalne manjine sa emigracijom, ne mogu se istovetiti ni njihova prava, pa ni njihove dužnosti.

Srbin u Albaniji nije emigrant, nije deo srpske dijaspore po svetu, već meštanin, jer su Srbi u Durrhachium (Današnji grad Durrës!) ušli 548. godine naše ere, kada ni tamo niti ma gde na teritoriji današnje Albanije nije bilo žive duše albanske. Srbo-Crnogorci su na teritoriji današnje Albanije formirali i svoje državne tvorevine kada tamo nije bilo ni jednog jedinog Albanca. Skadar su oni proglasili i za svoju prestolnicu, isto tako kada se tamo nije čula ni jedna jedina reč albanskog jezika. Prema tome Srbin tamo ne može biti emigrant, jer je na iskonski svojoj teritoriji, koja aktuelno ne pripada nijednom drugom narodu, koji je na tim prostorima pre njega palio vatru, digao krov nad svojom glavom i gradio ekonomiju, državu i kulturu svoju. Kažem ovo za Srbina meštanina u Albaniji, a ne i za onoga koji je došao kasnije, pošto su se tu doselili Albanci i pošto su tu oni (Albanci) izgradili svoje državne tvorevine, kao što su konkretno neki Srbi, Crnogorci i Makedonci, preseljeni u naše vreme iz svojih matičnih zemalja u Albaniji, kao što sam konkretno bio i ja, koji sam tamo stigao kao politički emigrant.

Momentalno ja sam u Švajcarskoj. Kupio sam kuću, pa i imanje. Imam nekoliko kvadratnih kilometara zemlje. Ta je zemlja lično moja i ja sada, iako došljak, kažem da sam na svome. Rodio mi se ovde i sin. I sinu mome rodio se sin. Ne samo oni, već i ja – imamo sada i švajcarsko državljanstvo. Ja sam umro i moj sin sada ima ovde i grob svog oca. Ima nas i takvih koji imaju ovde i grobove svojih dedova, pardedova. Što smo mi ovde? Nacionalna manjina?!

Ne, ne! Mi smo ovde Švajcarci ne samo po državljanstvu, već i po statutu, po integriranju i slivanju. A ako mi čuvamo jezik svog naroda i svest svog porekla, ako mi nećemo da se slijemo i da kažemo da smo Švajcarci, onda opet nismo nacionalna manjina (pa makar bili u ovom mestu i u većini!). Mi ostajemo u ovoj sredini došljaci, emigranti, dijaspora.

Postavlja se pitanje: Zašto smo uopšte i uzeli švajcarsko državljanstvo, ako prethodno nismo odlučili da se slijemo sa Švajcarcima?! Da nismo to učinini sa neprijateljskim, rasističkim predumišljajem da Švajcarcima stvorimo probljeme i, umesto zahvalnosti što su nas prihvatili kao emigrante, što su nam dali posao, hleba i soli, pa i svoje državljanstvo, hoćemo jednog dana da im otmemo i njihovu kuću, njihovu teritoriju?!

Ima li većeg bezobrazluka i bezočnosti na ovom svetu, negoli da ja kažem sada Švajcarcima, ovde u Ženevi: “Ovo je moja kuća! Marš iz ove kuće, jer hoću da je proglasim za zasebnu, nezavisnu državu!”

Ili: “Hoću da je ujedinim sa mojom Crnom Gorom, tamo, preko Italije i Jadranskog mora!”

Isto tako i Albanac u Prištini. U Tetovu, ili u Ulcinju! On je tamo kupio (ili ubio Srbina i prisvojio mu sve što je imao!) kuću, imanje, stoku. On tamo ima sada i grob svog oca, moguće i deda, pradeda, koji mu je tu došao iz Albanije, kao emigrant, kao albanska dijaspora, ali ne i grob čukundeda, koji mu se nalazi tamo – u Albaniji. Šta je on tu? Nacionalna manjinja ili emigracija, dijaspora?!

Ja mislim da je on tu što i ja, sa mojim sinom i unukom, u Švajcarskoj!

Ili ovo nije istina?!

Znači, emigrant je došljak, a pripadnik nacionalne manjine je meštatin. Pripadnik nacionalne manjine je na svome, a emigrant na tuđem. Ova razlika između njih povlači za sobom i neminovnu razliku u tretiranju, razliku u pravima koja im pripadaju i obavezama koje imaju. Ne može se tretirati emigrant kao pripadnik nacionalne manjine. Ne mogu se emigrantu priznati ona prava, koja se priznaju jednom pripadniku nacionalne manjine. Oboje mogu imati državljanstvo, pa – sa državljanstvom – i ista građanska prava. Ponavljam: građanska prava! Ali, dok emigrant postiže građanska prava na bazi njegove molbe (znači ne nameću mu se !), pripadnik nacionalne manjine obično dobija državljanstvo i građanska prava ne na bazi svoje molbe, već međunarodnim konvencijama, kojima se teritorija, gde on živi, prisajedinjava ne njegovoj matičnoj zemlji, već jednoj drugoj zemlji i drugom narodu.

Obično, pripadnicima nacionalnih manjina, prilikom razgraničenja, dozvoljava se da napuste zemlju kojoj su prisajedinjeni i da pređu preko granice, u svoju matičnu zemlju. Onima, koji neće da je napuste, međunardonim zakonima se priznaju ova i ona prava, koja ne bi trebalo da se priznaju i emigrantima. Podvlačim ovo – koja ne bi trebalo da se priznaju emigrantima – jer oni nisu na svome i ne bi trebalo da im se dozvoli da tu, u zemlji koja im je ukazala gostoprimstvo, grade neku svoju nacionalnu manjinu, pa zatim, na bazi prava nacionalnih manjina da pretendiraju ovo i ono i da tako postanu problem za zemlju koja ih je primila. Znači – ne bi trebalo da im se priznaju – jer im se faktički priznaju, a polazeći od toga što se između emigranta i pripadnika nacionalne manjine ne pravi razlika.

O kojim je to pravima reč?!

Reč je o nacionalnim pravima! Znači: treba da razlikujemo građanska prava od nacionalnih prava.

Ako u jednoj zemlji i postoji nacionalna manjina, kao što konkretno postoji srpska nacionalna manjina u Albaniji, emigrantima, koji tu dolaze iz Srbije, ne bi trebalo da im se dozvoli da se integriraju u tu manjinu, kao što se to meni nije dozvolilo. Meni se u Albaniji dozvolilo da se integriram i slijem sa Albancima, da se nazivam Albancem, ali nikako i da se ujedinim sa srpsko-crnogorskim manjincima. Dozvolilo mi se da napišem i roman na albanskom jeziku i o albanskim problemima, ali ne i jedan običan, najkraći i najbeznačajniji članak na srpskom jeziku i za probleme srpske nacionalne manjine u Albaniji. Mislim da su imali pravo. Emigrantima ne smemo dozvoliti množenje i jačanje nacionalnih manjina, ponajmanje negativno mešanje u unutrašnje poslove zemlje. Takvim emigrantima (koji traže nacionalna prava!) treba pokazati vrata. Emigrantima, koji preko jednakih građanskih prava neće da se integriraju i sliju sa narodom, koji im je ukazao gostoprimstvo, ne treba dati ni državljanstvo. Njima (u vezi svoje nacionalne manjine i svog porekla!) treba priznati pravo samo na neutralnost i – ako neće da budu neutralni, onda neka se sele i vrate odakle su došli.

Poželjno je da emigranti, u bilo kojoj zemlji bili oni i ma kakav karakter imali (ekonomski ili politički!) postanu konstruktivni građani te zemlje i pruže joj pomoć za integriranje i slivanje nacionalnih manjina. Tada će u toj zemlji biti i dobrodošli, pa će tim svojim stavom doprineti pozitivnom razvoju ne samo te zemlje, već i svoje domovine, pa i celoga sveta.

Problem emigranata je – opšte uzev – unutrašnji problem zemlje, koja ih je primila, a koji se uređuje međunarodnim zakonima i konvencijama o emigraciji.

Rekoh opšte uzev, jer treba da razlikujemo ekonomsku emigraciju od političke.

Matična zemlja ima pravo da interveniše za ekonomske emigrante i da traži poštovanje njihovih ljudskih prava. Apsolutno nikakva nacionalna prava! Onim emigrantima, koji traže ma kakva nacionalna prava – kako već rekoh – treba pokazati vrata, posebno kad se zna da oni ta prava traže u neprijateljske svrhe. Ako nema neprijateljskih ciljeva, ekonomskim emigrantima se mogu priznati i neka osnovna, elementarna, nacionalna prava, ali koja oni treba da realiziraju svojim sredstvima i u sporazumu sa zemljom, vlastima zemlje koja ih je primila. Ova nacionalna prava ne treba da budu predmet međunarodnih konvencija i zakona. Ona treba da se zasnivaju isključivo na prijateljskim odnosima između matične zemlje i zemlje koja ih je primila. Ekonomski emigranti obično imaju i ambasadu svoje matice u toj zemlji, koja ih u svakom momentu može uzeti pod svoju zaštitu, budući i sama zaštićena međunarodnim zakonima.

Politička emigracija ima jedan drugi karakter, pa bi prema tome trebala i da se tretira nešto drukčije. Konkretno, njoj treba priznati, sem ljudskih prava, i neka nacionalna prava. Tako, do dana primanja državljanstva zemlje, koja im je dala status političkog emigranta, treba im dozvoliti i da školuju svoju decu na njihovom jeziku, bar osnovno obrazovanje, jer se jednog dana mogu vratiti odakle su došli. Zatim im treba dozvoliti da imaju svoju štampu, svoja medija, pa i da propagandiraju svoje političke stavove u odnosu na maticu, pomažući ih i materijalno da ovo realiziraju. Ova prava treba im garantirati i međunarodnim zakonima i konvencijama o političkoj emigraciji. Pošto politička emigracija nema veze sa ambasadom svoje matice (oni se međusobno negiraju!), nju treba da uzme pod svoju zaštitu Komesarijat OUN za političku emigraciju, u kojemu svaka politička emigracija treba da ima svog pretstavnika.

Nakon primanja državljanstva, kako političkim, tako i ekonomskim emigrantima treba da se prizna samo pravo integriranja i slivanja. Apasolutno nikakava nacionalna prava njihovog nacionalnog porekla. Ko hoće to, neka napusti svoje novo državljanstvo i neka se vrati u svoju matičnu zemlju. I naš poznati i cenjeni književnik Dobrica Ćosić rekao je: “Asimilacija migranata se ne sme smatrati ljudskom nesrećom, ako se vrši u slobodi i slobodnim izborom, bez nasilja”.2)

Naturalizirani emigranti, oni koji su primili državljanstvo zemlje gde se nalaze, ne samo što nisu i ne mogu biti nacionalna manjina, već nisu i ne mogu biti više ni emigranti. U momentu primanja državljanstva i polaganja zakletve, oni primaju i građanska prava te zemlje, pa se istovećuju i sa svim drugim građanima u sva prava.

Recite nam koji građanin koje zemlje ima pravo da otuđi bilo i goli kamen te zemlje, da je prisajedini jednoj drugoj zemlji, ili da je proglasi za zasebnu, nezavisnu državu?! Ima li Srbin pravo da svoje selo otcepi od Srbije i da ga prisajedini nekoj drugoj državi, ili da ga proglasi za zasebnu, nezavisnu državu? Ni Ustav niti ma koji drugi zakon Srbije mu to ne dozvoljava! Onda, na bazi čega se to može dozvoliti albanskom emigrantu u Srbiji?!

U kojoj se zemlji to dozvoljava emigrantima? U SAD?! U Francuskoj?!?! Ili u Engleskoj?!?!?!

Primanjem državljanstva, emigranti, pored građanskih prava, dobijaju i nacionalna prava. Ali kakva?! Oni dobijaju nacionalna prava meštana, kao meštani, a ne kao tuđinci. Dajući mi državljanstvo, Švajcarska mi je dala i nacionalna prava Švajcarse, a ne Crne Gore! Dala mi je pravo da živim, radim i – ako ustreba – da prolijem i moju krv, da položim i moj život (Ne samo milom, već i silom!) za odbranu Švajcarske i švajcarskog naroda, a ne da joj zabijem nož iza leđa, da rasparčam Švajcarsku i da Švajcarcima otimam njihovu kuću, njihova ognjišta, da bih ih pripojio onoj mojoj Crnoj Gori, ili da bih ih proglasio za nezavisnu državu!!!

Pitajte Švajcarce i švajcarske vlasti, one koji su mi dali švajcarsko državljanstvo, da li mi priznaju meni pravo da otcepim od Švajcarske bilo i moj stan, bože sačuvaj i kvart Ženeve Šatlen, gde aktuelno živim?!

Ono što sami nemamo, možemo li dati drugima?!

Švajcarac (meštanin, ne naturaliziran!) nema pravo da otcepi od svoje domovine ni kamen. Oklen mi to pravo može da da meni, došljaku?!

Nacionalna prava treba da uživaju samo nacionalne manjine i to konsakrirana međunarodnim konvencijama i zakonima. Pripadnicima nacionalnih manjina, pre svega, treba piznati pravo na dvojno državljanstvo, odnosno da sem državljanstva zemlje, kojoj politički pripadaju, treba da uživaju pravo i na državljanstvo svoje matice, a sa tim i sva prava građana te matice, pa i pravo da u svako vreme negiraju jedno državljanstvo i izjave drugo, kao i pravo da ih uzme pod svoju zaštitu ambasada njihove matice. Bar prvo pokoljenje, oni koje je razgraničenje zateklo. Ostalim pokoljenjima, onima koji su rođeni posle razgraničenja, dvojno državljanstvo može im se osporiti.

Nacionalne manjine treba da imaju na svom jeziku osnovne škole, svoju štampu i ostala medija, svoja udruženja, razne kulturno-prosvetne i sportske organizacije, posebno i svoje nacionalne pretstavnike u lokalnim i saveznim organima vlasti. Nacionalnim manjinama treba da se garantira čuvanje svih svojih nacionalnih obeležja (Izuzev nacionalne zastave, koja, više negoli nacionalni, ima politički karakter!), gajenje i razvijanje svoje nacionalne kulture (nacionalne, a ne nacionalističke!). U mestima gde pretstavljaju većinu stanovništva (a koja su istorijski njihova!) mogu uvesti svoj jezik (kao drugi!) i u administraciji, ali nikako i da taj svoj jezik i svoju kulturu na bilo koji način suprotstavljaju jeziku i kulturi naroda u čijem krilu žive, nikako da asimiliraju druge i da vrše etničko čišćenje te svoje teritorije, jer – ma da je to njihova teritorija – ona aktuelno i faktički, međunarodnim zakonima i konvencija, priznata je kao integralan i suveren deo države naroda u čijem krilu živi ta nacionalna manjina, koja za sebe uvek treba da ide putem zbliženja, zbratimljenja, ujedinjenja i integriranja, pa i slivanja sa narodom u čijem krilu živi. Sve do tog slivanja, nacionalne manjine treba da služe kao mostovi komuniciranja i prijateljskih odnosa između svog matičnog naroda i naroda u čijem mu je krilu dosuđeno da živi.

Ova nacionalna prava ne samo da treba garantirati nacionalnim manjinama međunarodnim zakonima, već treba stalno, međunarodnim institucijama, i kontrolisati kako se realiziraju. Za ovo matičnoj zemlji treba rezervisati posebno pravo. Ovo pravo matične zemlje treba da stigne dotlje da ona, pred nadležnim međunarodnim institucijama, diže glas u odbrani nacionalnih prava te svoje manjine, pa i da se organiziraju međunardone komisije za kontrolu. Na kraju, matičnoj zemlji treba da se rezerviše pravo da traži i autonomiju te oblasti, pa i rektifikacija, revidiranje svoje granice sa odnosnom zemljom.

Matičnoj zemlji!

Samoj nacionalnoj manjini, ma kakva bila njena situacija, nikada joj se ne treba priznati pravo na autonomiju, ponajmanje pravo na otcepljenje i prisajedinjenje svojoj matičnoj zemlji bez saglasnosti zemlje u čiji je sastav. Ponajmanje joj se može priznati pravo da tu teritoriju proglasi za nezavisnu zemlju, državu. Otcepljenje i proglašavanje nezavisnosti pripada samo narodina. Ne i nacionalnim manjinama, koje su često produkt razmenjivanja (kompensacije) teritorije među susednim zemljama, pa tako i element ravnoteže, koja se ne sme poremetiti, jer je konsakrirana i međunarodnim konvencijama, pa i konvencijama između zainteresiranih strana, matične zemlje i zemlje u kojoj živi ta nacionalna manjina.

Da nacionalne manjine ne postanu probljem za zemlju u kojoj žive, organima vlasti te zemlje treba priznati pravo da protiv pripadnika nacionalne manjine, koji izazivaju smutnje i neprijateljstva, preduzmu razne disiplinske mere, pa i prisilno premeštanje u predele gde neće biti u svojoj nacionalnoj sredini, pa i oduzimanje državljanstva, sve do proglašenja za personna non grata, do proterivanja van granica. Pripadnici nacionalnih manjina treba da se ograde i distanciraju od nacionalističkih prohteva. Treba da budu pažlivi da pod svoja ljudska, građanska i nacionalna prava ne shvate i ne maskiraju kakva nacionalistička “prava”, separatizam, jer će se u tom slučaju suočiti sa opravdanim administrativnim merama vlasti.

Rekosmo da Srbija, Crna Gora i Makedonija imaju svoju nacionalnu manjinu u Albaniji. A Albanija, ima li svoju nacionalnu manjinu u Srbiji (Kosovo i Metohija), u Crnoj Gori i Makedoniji?

Albanci su stigli u Srbiju (Kosovo i Metohiju) posle Srba, pošto su Srbi te oblasti, opljačkane, opustošene i popaljene, porušene od Varvara, podigli iz praha i pepela, izgradili tu svoje kuće, svoju ekonomiju, kulturu, svoje državne tvorevine, pošto ih je ceo svet upoznao i priznao za gospodare i vlasnike tih predela, koje su kroz vekove posadili kostima svojih sinova i navodnjavali krvlju svojom, braneći ih od svakojakih okupatora i oslobađajući ih od ropstva.

Isto tako i u Makedoniju, pa i u Crnu Goru.

I u samoj Albaniji Albanci su stigli posle Srba, Makedonaca i Crnogoraca. Prema tome, na teritoriji Srbije (Kosova i Metohije), Makedonije i Crne Gore, oni nisu na svome. Albanci su u tim predelima emigranti, a ne nacionalna manjina. Kao emigranti oni nemaju pravo ni na prava nacionalne manjine, kamoli na prava jedne nacije, jednog naroda.

Ako se njima prizna pravo da otcepe i proglase Kosovo i Metohiju za nezavisnu državu, onda Švajcarska treba i meni da prizna pravo da ovaj moj stan, gde akuelno živim sa mojom porodicom, proglasim za nezavisnu državu. Imali smisla ovo?!

Toliko ima smisla i potražnja albanskih emigranata za nezavisno Kosovo i Metohiju.

Beograd,

dana 19. novembar 2007.*)

______________

1) JOVANOVIĆ, mr Miloš: “Pitanje nezavisnosti Kosova i Metohije u ogledalu neđunarodnog javnog prava”,- studija, objavljena u delu KOSOVO I METOHIJA – argumenti za ostanak u Srbiji, Beograd 2006, str. 115.

2)ĆOSIĆ, Dobrica: “Ka živoj enciklopediji srpstva”, u biografski leksikon Milovanović Milene SRBI U SVETU – KO JE KO?, Beograd- Los Anđeles, 1999, str. 17.

*) Blagovremeno, još u novembru 2007.godine, ovaj je esej poslat g. Petru Milatoviću za objavljivanje na njegovom sajtu ISTINA, ali ga on persekutirao. Videći da ga ne objavljuje, pitao sam ga kako stoji stvar. Odgovorio mi je: “Sa virusom je!” Tada sam mu ga poslao po drugi put. Pošto ga opet nije objavio, opet sam ga pitao kako stoji stvar. Odgovorio mi je: “Ne znam gde je. Izgubio sam ga!” Tada sam mu ga poslao po treći put. U međuvremenu ovaj mi je Milatović, praveći mi se kao prijatelj, obećao 2000 eura za privatno štampanje na engleskom jeziku moje knjige KO SU ALBANCI?, koja je godinu pre štampana na srpskom jeziku. To se desilo negde krajem januara 2008. Posle nedelju dana, umesto obećanih para, Milatović je oglasio preko svog sajta da prekida saradnju samnom. Ovaj prekid saradnje objašnjava zašto mi on još od novembra prethodne godine nije objavio moj predmetni esej: znači nije bio ni sa virusom, niti da ga izgubio, već je tada Milatović bio u pregovorima sa onima koji su od njega tražili da mi zatvori stranice njegovog sajta, pa i da mi provocira drugi infarkt miocardis, pošto su mi ga 1996.godine provocili po prvi put njegovi pregovarači. Tako Milatović, ne samo da mi nije objavio predmetni esej, već mi je sabotirao i njegovo obavljivanje u neki drugi list ili sajt: dok sam očekivao da mi ga on objavi, sigurno da nisam mogao da ga pošaljem drugima za objavljivanje. Odbijanje saradnje (i to javno, preko sajta ISTINA!), a to znači i odbijanje pomoći da objavim na engleskom jeziku pomenutu knjigu, imalo je za cilj da mi izazove drugi infarkt, koji su moji poznati neprijatelji nastojali da mi ga izazovu i poslije Milatovića, drugim ljudima, pa i više puta.

Pošto pročitate ovaj esej, persekutiran od Petra Milatovića, sudite sami u čijoj se službi stavio ovaj Srbin, koji je i preko štampe izjavio da je Srpskoj pravoslavnoj crkvi Crne Gore obećao plac za izgradnju nove crkve. Da li je održao reč, ili je i njoj odbio saradnju, kao meni, ne znam. Znam samo da je Gospodin Mitropolit Amfilohije Radović demostrirao posebnu naklonost i poštovanje prema meni, dok me Srpska pravoslavna crkva 2010. godine pozvala u Beograd i nekoliko dana me imala svojim gostom, čime je sigurno i ona demostrirala svoje neslaganje sa Petrom Milatovićem. Čestitke, koje mi sa svih strana sveta stižu od Srba, svedoče mi da Srbi cene moj rad i požrtvovanje u službi istine i, preko nje, i u službi srpskog naroda, kome i ja pripadam kao i svaki drugi Srbin.

PROBLEM STRANACA – U vezi nacionalnih manjina i emigranata – Piše: Prof. Dr Kaplan BUROVIĆ, akademik

PROBLEM STRANACA

– U vezi nacionalnih manjina i emigranata –

Piše: Prof. Dr Kaplan BUROVIĆ, akademik

Problem stranaca je opšti problem svih zemala sveta, jer – rekao bih – ne postoji zemlja koja ih nema. Posle DSR, posebno poslednjih decenija, ovaj je problem postao i nevralgičan, jako uznemiravajuć i vrlo težak u mnogim svojim aspektima. U pojedinim državama stranci traže ne samo ono što im po prirodi stvari, međunarodnim i lokalnim zakonima, pripada, već i ono što im ne pripada.

Za tretiranje ovog problema uzeću kao primer Crnu Goru, pošto je poznajem u detalje, a o problemu njenih stranaca sam već i pisao.

Da bismo shvatili ovaj problem treba pre svega povući jasnu demarkacionu sasvim jasu liniju između domorodaca i stranaca.

Koga nazivamo domorodcem, a koga strancem?

Domorodcem nazivamo onoga koji se na jednoj teritoriji zatekao kad se tu stvorila prva državna tvorevina većine stanovnika te teritorije.

Pod ovim zatekao ne podrazumevamo prolaznika, niti privremenog stanovnika, koji je tu došao kao trgovac, sveštenik najamnik, nadniçar ili bilo kojim drugim poslom. Pod zatekao podrazumevamo one koji tu imaju svoju kuću i porodicu, koji su se tu rodili i žive od vremena.

Konkretno, kad je u IX veku n.e. stvorena prva crnogorska državna tvorevina, koja se tada zvala Duklja, na njenoj teritoriji su živeli ne samo Dukljani (današnji Crnogorci), koji su bili većina stanovnika, već i Grci (Vizantinjani), Vlasi, Hrvati, Romani, Romi, Cigani i drugi, koji su bili manjina.

Svi ovi stanovnici, koji su tu zatečeni, a nisu bili etnički Crnogorci, treba da se smatraju kao domorodci i – sledstveno – da im se prizna status nacionalne manjine. Znači, oni nisu stranci, tuđinci. Oni su tu na svome, kao i svi drugi domorodci. Ali su u manjini u odnosu na celokupno stanovništvo države, a moguće i u odnosu na državotvorno stanovništvo sela ili grada u kome žive.

Nacionalna manjina

Onima, kojima se po međunarodnim i lokalnim zakonima prizma status nacionalne manjine, treba da im se priznaju i određena nacionalna prava, striktno precizirana i branjena međunarodnim zakonima, odnosno od međunarodne zajednice, određenih međunarodnih institucija.

Nacionalnim manjinama treba priznati sva prava koja uživaju i meštani, oni koji su stvorili državu. A ako je ta nacionalna manjina i brojna, ako na izvesnoj značajnoj teritoriji ima većinu stanovništva, preko 50%, posebno ako je u istoriji te države odigrala i pozitivnu ulugu, borila se rame uz rame sa domaćim stanovništvom za oslobođenje i stvaranje te države, pa i za njenu odbranu od stranih nasrtaja protiv nje, onda se ovoj nacionalnoj manjini može priznati i status državotvornog elementa. A ovo znači, u sporazumu i sa njenom maticom (slaže li se ona ili ne!), koja može biti pogranična zemlja, pa i udaljena, može joj se priznati i status autonomne pokrajine, pa i više – status republike, federalne ili konfederalne sa ostalim pokrajinama te zemlje.

I ne samo to! Nacionalna manjina, ako to želi i ne smeta ustrojstvu zemlje u kojoj živi, njenom geografskom i političkom položaju, odbrani, ekonomskom i kulturnom životu, uvek ako čini preko 50% stanovništva od pamtiveka, može tražiti i otcepljenje, bilo da bi se ujedinila sa maticom, bilo za samostalan državni život, ali uvek u saglasnosti sa maticom, koja u ovim slučajevima treba da ima pravo VETA. A ovo znači da se status jedne nacionalne manjine treba uskladiti uvek u međusobnom sporazumu države u kojoj živi ta manjina i njene matice. Pri tome treba imati u predvid da se i tamo, u matici nacionalne manjine, moguće nalazi isto tako nacionalna manjina ove zemlje od koje se traži ovo ili ono.

Preko svega, poželjno je i treba podržati slobodno integriranje i slivanje nacionalnih manjina sa narodom u čijem krilu žive, bez obzira na njihov broj, procenat. Današnji svet ide k zbratimljenju, ujedinjenju, integriranju i slivanju. K tome idu i sasvim zasebni narodi, kamoli nacionalne manjine.

Emigracija

Emigracija (ili dijaspora) nije što i nacionalna manjina. Treba ih razlikovati. Emigranti nisu domorodci, misu meštani. To su ljudi, koji iz kojekakvih razloga napuštaju svoju domovinu i emigriraju, preseljavaju se iz jedne države u drugu, bilo pojedinačno ili i masovno, bilo mirno ili i oružano.

Tako, u Crnoj Gori Turci ne pretstavljaju nacionalnu manjinu. Oni su došljaci. Štoviše, oni su došli i nasilno, oružanim snagama, kao okupatori. Povlačenjem njihovih oružanih snaga, povukao se i jedan njihov deo, ali je jedan deo i ostao tu, da živi sa meštanima, koji su sada na vlast.

Kao Turci tako i Albanci. I ovi su došljaci, albanska dijaspora, emigracija. Jedan je njihov deo i došao zajedno za Turcima, pod turskom zastavom, kao okupatori. Drugi je deo došao kao dijaspora, seljeći se pojedinačno (ili i masovno!) iz Albanije za Crnu Goru (Isto tako i za Srbiju – Kosmet – i Makedoniju!) iz kojekakvih razloga, zbog krvne osvete, trbuhom za kruhom (ekonomska emigracija), a u poslednje vreme i iz političkih razloga (kao politička emigracija).

Ovi Albanci nisu stigli samo u Crnu Goru, Srbiju i Makedoniju. Oni su stigli i preko mora – u Italiju. I preko okeana – u Ameriku. Nigde po svetu se ovi Albanci ne tretiraju kao nacionalna manjina, ponajmanje kao nacija. Ni u Turskoj, kojoj su do poslednjeg dana tako mnogo doprineli svojim oružanim snagama protiv svih naroda, ne samo na Balkanu, već i u Aziji, i u Africi, kud god su ih Turci pozivali i vodili. Upravo zato, vremenom, njihovo nacionalno ime Arnaut (kako su ih Turci nazivali) postalo je sinonim za najamnik.

Uzmimo za primer Švajcarsku, gde su se ovi Albanci nastanili tako mnogo da ih je (za svega pola veka!) postalo više i od Retro-Romana, koji pretstavljaju zasebnu etničku državotvornu grupu Švajcarske, pa sledstveno uživaju i sva nacionalna prava, imaju svoj kanton (teritoriju) i svoj jezik (četvrti službeni jezik u Švajcarskoj!).

Švajcarska, koja Retro-Romane priznaje za zaseban etnos, svojim Albancima ne priznaje ni statut nacionalne manjine, bože sačuvaj i etnički statut, statut nacije, što švajcarskim buržujima ne smeta da albanskoj dijaspori u Srbiji prizna ne samo statut nacionalne manjinje, već i statut nacije, da se odele os Srbije i da srpsku teritoriju Kosmet otrgnu od nje i proglase za zasebnu državu. Ova dva sasvim suprotna stava buržuaskih švajcarskih vlasti svedoče nam da aktuelni problem Kosmeta nije etnički, već klasni i politički. Imamo posla sa borbom Kapitala protiv Rada.

Od svakog Albanca, da bi mu dodelila državljanstvo, Švajcarska traži da se prethodno integrira sa njenim Švajcarcima, da nauči jedan od službenih jezika Švajcarske, pa i da živi kao Švajcarac. Kao Švajcarac, e ne kao Albanac! Emigranti u Švajcarskoj nemaju pravo da organiziraju ni najmanje svoje (nešvajcarsko!) političko udruženje, kamoli partiju, kako to imamo aktuelno u Crnoj Gori. Kojigod od ovih Albanaca demostrira bilo što suprotno, neprijateljskog prema Švajcarskoj i švajcarskom narodu, odmah mu se skida državljanstvo i proteruje se odakle je došao.

Mi mislimo da je ovo sasvim ispravno. Emigranti treba da se naturaliziraju. A ovo znači – treba da nauče jezik meštana, da se zbratime, integriraju i sliju sa njima. Emigranti koji neće da se sliju, ne treba da traže državljanstvo. Naprotiv – treba da se sami vrate tamo, odakle su došli. A ako to sami ne učine, onda su tu vlasti koje ih na to primoravaju.

Ovo je praktika Švajcarske. Manje-više ovako se ponašaju i sve druge zemlje Zapada, koje nikada nisu Jugoslaviji, odnosno Srbiji, Crnoj Gori i Makedoniji, preporučile nešto tako. Naprotiv, sve su ove zemlje tražile od Srba, Crnogoraca i Makedonaca da se Albanci njihovih teritorija ne tretiraju kao emigranti (dijaspora), već kao domorodci. Druga je stvar zašto su to učinili. Mi se u to momentalno nećemo upustiti, jer to nije problem ovog eseja.

I Jugosloveni su ih kao takve prihvatili: priznali su status nacionalne manjine ovim Albancima, iako za svakoga od njih znaju i mogu da dokažu da nisu meštani, domorodci, već došljaci, emigranti iz Albanije, albanska dijaspora, što ovi Albanci i sami priznaju, pojedinačno, svaki za sebe i svoje pretke. A priznali su da su došli iz Albanije i masovno, čoporativno. Što više, ovo njihovo masovno emigriranje iz Albanije na teritorije Srbije (Kosmet), Crne Gore i Makedonije priznali su i sami albanski istoričari, zvanično. Vidite njihovo službeno izdanje Državnog Univerziteta u Tirani – Institut istorije: HISTORI E SHQIPËRISË (ISTORIJA ALBANIJE), tom I, Tirana 1959. Naravno, učinili su to pošto nisu imali kako da poreknu postojeću dokumentaciju po arhivama Turske i drugih zemala.

I u ovo, zašto su jugoslovenske vlasti prihvatile Albance kao nacionalnu manjinu, momentalno se nećemo upustiti.

Važno je ovo, da oni nisu nacionalna manjina, ponajmanje i zaseban narod (na teritoriji eks-Jugoslavije!), kako to pretendiraju. A ovo znači da njima ne pripadaju ona prava koja pripadaju nacionalnim manjinama, a koja aktuelno neopravdano uživaju na teritorijama pomenutih eks-jugoslovenskih republika.

U vezi sa ovim, parlamenti Srbije, Crne Gore i Makedonije, treba da izmene svoj Ustav u smislu istorijske istine o albanskim i drugim strancima, došljacima, emigrantima, treba da Albancima svojih teritorija priznaju onaj status, koji im po prirodi stvari pripada, status dijaspore, emigracije. I, sledstveno, da ih kao takve – a na bazi međunarodnih zakona o emigraciji – i tretiraju.

Ženeva,

dana 28. februar 2010.

KNJIGA BUROVIĆI I JUGOSLOVENSKA STVARNOST

KNJIGA BUROVIĆI I JUGOSLOVENSKA STVARNOST

 

Jedno od kapitalnih dela akademika, prof. dr Kaplana Burovića jeste i knjiga BUROVIĆI – PORODIČNA ISTORIJA, koja je, u izdanju Izdavačke kuće “Balkan”, uspela da izađe iz štampe i pored svih prepreka i sabotiranja sa svih strana.

Predgovor joj je napisao naš čuveni publicista Savo Zmajević, poznat po mnogim njegovim dopisima i studijama, pa i po njegovoj knjizi HIPOKRIZIJA SUŽIVOTA, objavljena prošle godine.

Knjiga Akademika Burovića je velikog formata, A4. Ima 458 stranica, slogom br. 10, delimično br. 9, a fusnote br. 8. Snabdevena je dokumentima, mapama, slikama, genealoškim stablom, koje je razgranato i po bratstvima, zalazeći duboko u prošlost, čak do Nemanjića. Lično Stevan Nemanja, jednom od predaka ove porodice, dodeljuje titullu grofa, koja se nasleđuje s kolena na koleno, a priznaje im se i od Senata Mletačke Republike, kao i od vladara, kraljeva i imperatora drugih zemalja, pa i preko mora i okeana, tamo – u Americi.

Kako vidimo iz dokumenata, Burovići pripadaju slovenskom plemenu Stojšića. Oni su jedna od najstarijih srpsko-crnogorskih porodica Perasta i čitave Boke, koja je dala Perastu čitavu dinastiju vojvoda, sudija i gradskih kapetana, vrlih sinova i kćeri, koji su se afirmirali i kao intelektualci, pesnici, književnici, naučnici, doktori, profesori, akademici, visoki sveštenici, državnici, ambasadori, generali, admirali, sportisti svetskog glasa i umetnici, dobrotvori, preko svega vrli junaci i heroji, koji su lili svoju krv i položili živote ne samo za slobodu njihovog Perasta, njihove Boke, njihove Crne Gore, već i za slobodu Hercegovine, Bosne, Hrvatske, Makedonije, za slobodu Srbije (Kosmeta), pa i za oslobođenje Beograda od turskog ropstva. Štaviše oni su doprineli i u Rusiji. Tako su oni dali ne samo Perastu, već i Herceg Novom (koji se i oslobađa od turskog ropstva sabljom grofa Ivana Burovića), čitavu dinastiju guvernera i čuvenih ljudi. Guvernere, kapetane, paše, sandžakbegove, pa i vezire oni daju i Hercegovini, Bosni, Braču i Budvi. Oni su se kao takvi afirmirali i van granica slovenstva, u Mletke i širom Italije, u Grčkoj, Albaniji, u Turskoj, pa i u Americi. Tako se ovim Burovićima danas diči ne samo njihova domovina Crna Gora, već i mnoge druge zemlje, ne samo Srbo-Crnogorci već i mnogi drugi narodi, s kraja na kraj Balkana i Evrope, s kontinenta u kontinent i s kraja na kraj sveta.

Kad su stigli u Perast, Burovići su se, kao i svi Sloveni, klanjali Perunu. Tu oni poprimaju hrišćanstvo. A kad se hrišćanstvo odeli na katoličanstvo i pravoslavlje, oni, kao i dobar deo Peraštana, pripali su katoličanstvu, kome kroz vekove daju i nekoliko biskupa i nadbiskupa, od kojih je biskup Petar Burović ušao i u istoriji Boke i čitave Crne Gore, dok je biskup Josip Burović, u jednoj ruci držao krst a u drugoj sablju, pa je lio svoju krv i za oslobođenje Beograda.

Burovići Perasta dali su crnogorskoj kulturi značajnog grofa Nikolu Burovića, koji je čitav vek pre Vuka Karadžića sakupljao folklor, narodne pesme, pa je i sâm pisao i u crnogorskoj književnosti pretstavlja barok. Ovi su Burovići dali Crnoj Gori i prvu Crnogorku pesnikinju, grofica Jozefina Burović, koja – u isto vreme kad i Njegoš – objavljuje u Dubrovnik svoju prvu zbirku pesama.

Ulasku Turaka u Boku plaćaju svoj danak i Burovići: Miloš, sin grofa Jovana Burovića preveri se u muslimana, pa od njega potiču svi današnji Burovići muslimani, koji – posle oslobođenja Herceg Novog – prelaze u Plav i Gusinje, a otuda u Sandžak, u Čitluk, kraj Senice. Iz čitlučkog gnezda će se razleteti na sve strane, u Sarajevo, u Skoplje i u Tursku. Stigli su i u Beograd.

Neki od ovih muslimaniziranih Burovića, još u Herceg Novi su promenili prezime u Rizvanagić, Sulejmanagić i Resulbegović. Posle povlačenja u Hercegovinu, u Trebinje, neki su Resulbegovići promenili prezime u Hadžihasanović (po svom ocu hadži Hasan-begu Resulbegoviću), Rifatbegovići, Adembegovici, Osmanpašići, Dizdarevići, Kapetanovići (po kapetanu Sabit-begu Resulbegoviću, koji je bio paša sa dve tuge, sandžakbeg Hercegovine, koju je nastojao da otcepi od Turske Imperije i da je proglasi za zasebnu državu, a uz pomoć i saradnju sa Napoleonom!), Defterdarevići i drugi.

Veleslavni Hasan-beg Resulbegović Trebinjski, Njegošev savremenik, uspeva da Hercegovinu otcepi od Bosne i proglasi za zaseban pašaluk, pa je jedno vreme faktički bio i njen vezir, dok se ne imenova od sultana na tu dužnost Ali-beg Rizvanbegović, Njegošev pobratim.

Iz Herceg Novog jedan deo Resulbegovića su se preselili u Ulcinj, gde i danas žive. Oni su odmah uzeli u svoje ruke svu vlast u Ulcinju, pa su iz svog krila izveli čitavu dinastiju kajmekama i paša, pa i jednog sandžakbega, koji je vladao u Skadar pre Bušatlića, sa kojima su se ovi Resulbegovići srodili, a srodiće se i sa samim sultanom Turske, koji Hasan-begu Resulbegoviću Ulcinjskom daje za nevestu svoju kćerku.

Posle oslobođenja Ulcinja od turskog ropstva Resulbegovići nastavljaju da vladaju tu kao gradonačelnici, pa su izveli iz svog krila i veleslavnog crnogorskog vojvodu Arslan-bega Resulbegovića i pukovnika JNA Dževdeta Resulbegovića, koji je bio i specijalni ambasador SFR Jugoslavije.

Posle okupacije Boke od strane Austro-Ugarske Burovići su istrebljeni, jer su se svi potivstavili okupaciji. Spasili su se samo oni koji su uspeli da prebegnu u Italiju, Grčkoj i u slobodni deo Crne Gore.

Prebegli u Italiju sačuvali su dan danas katoličanstvo i grofovsku titulu. Prebegli u Grčku i Crnu Goru prešli su u pravoslavlje.

Pravoslavni Burovići iz Crne Gore prešli su u Čajniče, a iz čajničke kolevke na sve strane sveta. Stigli su i u Beograd, na Kosmet (gde su se borili protiv nazi-fašističkih italijanskih, nemačkih i albanskih okupatora!), pa i u Rusiju, gde su se izvili u ponos ove zemlje.

Znači, Burovići su ne samo pravoslavne, već i katoličke, pa i muslimanske vere. Tako nam Akademik Burović dokazuje ne samo dokumentima, činjenicana i skrupuloznim naučnim argumentima, već i na terenu, konkretnim živim Burovićima, njihovim adresama, da ih svako može sresti i da se tako uveri da Srbi nisu samo pravoslavni, već i katolici, pa i muslimani. A kao Burovići su i mnoge druge srpske porodice. Ovo je jedan od glavnih ciljeva Akademika i ovog njegovog dela.

Kroz neprekidnu borbu srpskog naroda neprekidno su se borili i Burovići. U listi Burovića ubijeni i streljani za narod i domovinu, koju je sastavio Anton Burović i objavio u knjizi Akademika Burovića TAMO – NA KOSOVO!, Ulcinj 2008, registrirani su 24 Burovića. Tu piše da je bimbaša (major) turske vojske Mustafa Resulbegović, zbog učešća u Hercegovačkom ustanku 1875. godine na strani naroda (pravoslavnih Srba Hercegovine), streljan od Turaka sa roditeljima, otac Omer-paša i majka, sa sestrama i bratom Salihom, ženom i maloletnom decom: sin Omer (1870-1875) i kćerka Ajkuna (1873-75), prvo dete od pet godina, a drugo, kćerka, od dve godine.

Narodno-oslobodilačkoj borbi jugoslovenskih naroda Burovići su dali 10 palih boraca u partizanske redove i po nemačkim koncentracionim logorima, pa i u Jasenovcu, gde su streljani Mihailo Burović i njegova majka Jelena. Vasilije i njegov brat Krsto Burović strelajni su od albanskih fašističkih okupatora Kosova kao pripadnici NOV. Posle rata ime Vasilija dato je jednoj srpskoj školi u Ðurakovcu, blizu Peći. I Ćazim Resulbegović je streljan od albanskih fašističkih okupatora Ulcinja. Njegovo je ime dato jednoj ulici grada i vojnoj karauli u selo Sveti Ðorđe, na granici prema Albaniji.

Burovići su se kao retko ko borili i protiv socijal-fašizma Josipa Broza Tita. Među njima se posebno istako sâm autor knjige, Akademik Burović, koji je sav svoj život proveo po zatvorima, dok je Šukrija Burović platio to svojom glavom, ubijen je u zatvor bez suda.

Burovići su se istakli i u sramnom Otadžbinskom ratu, gde su se hrišćanski Burovići borili samo na jednoj strani, a muslimanski na obe, i na muslimanskoj, ali i na hrišćanskoj. Velimir Burović, poginuo kao prvoborac tog rata, odlikovan je medaljom “Gavrilo Princip”, dok je Aleksandar Burović, i on pao u tom ratu, dva puta odlikovan ZLATNOM MEDALJOM. Natalija Burović je pala u borbi za odbranu Sarajeva 1992, dok je Zaim, jedinac u roditelje, pao u borbi za Trebinje 1993. i odlikovan od jugoslovenskih vlasti medaljom za hrabrost.

Burovići hrišćani su se preko vere držali srpstva, dok su se Burovići muslimani, svesni svog srpskog porekla, u očitoj suprotnosti sa verom, često opredelili za srpstvo, boreći se ovako protiv svoje muslimanske braće. Pomenuti puk. Dževdet Resulbegović, sa svojim sinom Ljubomirom, suprotstavio se i Tuđmanu u Hrvatskoj.

Kako vidite, mnogi Burovići muslimanske vere dali su svojoj deci čisto srpska imena. Jedan je Resulbegović i svoje prezime, nasleđeno od oca, službeno promenio u Burović, dajući ovako svoj lični primer našim muslimanima što treba da učine da se više ne ponovi bosanska tragedija. Burovići su kroz vekove zastupali najprogresivnija strujanja svoga vremena i bili primer za ostale Srbe, kako muslimanske vere, tako i za one hrišćanskih vera.

Mnogi su se Burovići muslimanske vere ženili i sa Srpkinjama pravoslavne vere. Prevazilazeći versku podvojenost, svojim ličnim primerom oni su militirali za novo ustrojstvo srpskog naroda. Kao takvi oni su se oduprli i turcizaciji i albanizaciji.

U Ulcinju albanski emigranti vrše šantaž i najprljaviji pritisak nad svim našim muslimanima da se izjave za Albance. Akademika Burovića su i na živo odrali za to 10 puta, u doslovnom smislu reči, rušeći mu porodiću i masakrirajući mu decu. I dan danas oni nastavljaju da ga šikaniraju svakako zato što im se odupire.

Upravo u ovo vreme, kad Albanci, pored destruktivne i lažne propagande, vrše i pritisak, i šantaž, i zločine nad našim muslimanima da se izjave za Albance, Akademik Burović im je pritekao u pomoć svojom knjigom, kojom im dokumentima dokazuje ko su i što su. Ovo je učinilo ove Albance da pobesne, pa su na našeg Akademika izvršili i više atentata, a objavili su i čitavu knjigu, kojom svim silama i falsifikatima nastoje da Resulbegoviće prikažu kao Albance. Oni su organizovali protiv Akademika Burovića i neke njegove rođake, pa su ih i platili da se pobune protiv njega, da ga oteraju iz kuće gde ga majka rodila, jer – kad god ga vide u Ulcinju – njima je tesno.

Knjige Akademika Burovuća, iz izdanja u izdanje, čine da se ovi Albanci iz godine u godinu osećaju sve tesnije u Ulcinju, u čitavoj Crnoj Gori i na sve strane eks-Jugoslavije. Svim svojim knjigama i posebno ovom o Burovićima, Akademik Burović je doprineo kao niko drugi za osvešćenje našeg naroda, muslimana i hrišćana, za njihovu mobilizaciju kao braća iste krvi protiv verskih predrasuda, za njihovo nacionalno osvešćenje, zbratimljenje i ujedinjenje, a u borbi sa domaćim i stranim neprijateljima. Zasluge Akademika Burovića su velike, jako velike i izuzetne. Iz knjige u knjigu one postaju sve veće, jer ovaj Akademik, kao retko ko, ono što piše zastupa i praktično u svom svakodnevnom životu, ne obzirući se na kuršume koji mu pište pored ušiju, ne zato što je besmrtan, već zato što je svestan da bez sudnjeg dana nema smrti.

Pod naslovom RESULBEGOVIĆI – PORODIČNA ISTORIJA ova je knjiga po prvi put objavljena 1994. godine, znači u jeku bratoubilačkog rata u Bosni i Hercegovini. Godine 2008, dopunjena granom Burovića i ažornirana novim dokumentima, Akademik je objavljuje po drugi put, a pod naslovom BUROVIĆI – PORODIČNA ISTORIJA. Sada, i oni koji su se suprotstavili prvom izdanju, uzimaju ga na telefom i kažu mu: “Nedostiživ ste!” U redakciji lista TABLOID, u Beogradu, rekoše mu: “Fenomenalno!” I pored toga knjiga se pokriva ćutnjom, kako od njegovih albanskih neprijatelja, tako i od jugoslovenskih titoističkih i fundamentalističkih neprijatelja, koji – u savezu sa albanskim – nema tog zločina i svinjarije koju ne čine protiv njega. Snažno pero akademika, prof. dr Kaplana Burovića, iz knjige u knjigu, demaskiralo je i jedne i druge onako kako im to do danas još niko nije učinio to. Zato ova knjiga, pored već istaknute važnosti, ima i puno drugih značajnih odlika, koje se preko jednog ovakvog kratkog prikaza ne mogu istaći.

Luka TOMOVIĆ

KOKTEJ ALBANSKE KRVI

KOKTEJ ALBANSKE KRVI

– Esej –

Piše: Prof. Dr Kaplan BUROVIĆ, akademik

Albanci poznaju sasvim dobro francuskog etnografa, geologa i putopisca Ami Bue (Ami Boué, 1794-1881), koji je proputovao uzduž i popreko Albaniju. Pisali su o njemu napise, pa su ga uveli i u njihovu enciklopediju FJALORI ENCIKLOEDIK SHQIPTAR, Tirana 1985, str. 122, kol. II, gde kažu: „Njegova glavna dela sa interesom za albanska pitanja su LA TURQUIE D’EUROPE (Pariz, 1840) u 4 toma i RECUEIL D’ITINERAIRES DANS LA TUQUIE D’EUROPE (Beč, 1854). Pretstavlja podatke za političku i ekonomsku istoriju Albanije, i za odlike materijalne i duševne kulture (društvena organizacija, stan, odeća; moralne odlike i dr.) Iako daje neke diskutabilne procene, podaci autora imaju poznavalačku istorijsku vrednost.“

U nastavku albanski akademici govore o njegovom doprinosu u oblast geologije, o depozitiranjima kretaka, paleogena i neogena, pa da je između ostalog pisao i o izvoru katrama u Selenici (Albanija), za termo-mineralne vode Debra i Fushë Kruje (Albanija), kao i za gipse Vlore (Albanija).

Kako se zna, Debar se nalazi u Republici Makedoniji, ali ga ovi albanski akademici i „internacionalisti“ tretiraju kao svoj, albanski grad.

U jednom od tih dela Ami Bue je pisao i ovo o Albancima:

 

UsuštinioviArbanasinisuništadrugonegorasabastarda, pomešanamnogosasrpskomkrvlju, kao štosupomešaniGrkoAlbanciuEpiru. Oni su došli na mesta odakle su emigrirali Srbi, napustivši ih 1690. i 1737. Njihovi fisovi ili plemena…mnogobrojna su…i sva potiču od mešanih alijansa albano-srpskih”. (str. 68)

Ovi Albanci, ne samo u njihovoj enciklopediji, već ni u napisima, kojima su ga tretirali, ne spominju ovo. Apsolutno nigde. Sledstveno nisu mu za ovo ni prebacili nijednu reč, kamoli i da su ga satanizirali, kao što su satanizirali Toma Marnavića zato što je rekao za Skenderbega da je Srbin, da ne govorimo za sataniziranje Vladana Ðorđevića i posebno Kaplana Burovića, koji im je nehotice stao na žulj. Jednostavno su prešli preko toga ćutke. A mislimo da su reči “rasa bastarda” Ami Bue mnogo teže od reči “Srbin” Toma Marnavića.

Ami Bue treba da je srećan što nije ni Sloven, kamoli i Srbin, jer bi mu za te reči ovi albanski “komunisti” izvadili ne samo oči, već bi ga i na živo odrali, pa i nepečenog pojeli. A srećan treba da bude i što nije dospeo da upozna i ove nove Albance, koji – busajući se u prsa i za proleterski internacionalizam – pretendiraju za sebe da su čiste, nemešane krvi, i to plave.1)

Skoro jedan vek posle ovog Francuza, godine 1935, osnivač i vođa neoalbanizma (neoshqiptarizmi) Branko Merdžani (Merxhani) piše:

 

“Albanci nisu čisti i etnički nemešani, jer u svojim žilama imaju slovenske krvi, grčke, turske, arabske, čerkeske, italijanske, francuske, nemačke i druge”.2)

Albanski buržuji mu ne rekoše ništa, ponajmanje da ga bilo kako persekutiraju, kamoli i da ga sataniziraju. Znajući da ovaj osnivač neoalbanizma piše istinu, ali i da militira za albanski nacionalistički prosperitet, oni su mu to samo prekrili sa ćutnjom.

I dok su oni ćutali i tada i sada, albanski “komunisti”, pod zastavom Envera Hodže, a u ime njihovog “proleterskog internacionalizma”, izvadiše te njegove reči iz aršive, otresoše mu prašinu i paučinu, pa ga i mrtvog osudiše, pribiše ga na stub srama kao izdajnika albanskog naroda.

Treba znati da ovaj Branko Merdžani nije bio Albanac. On je bio Vlah, ali se kao i svi drugi Vlasi Albanije nacionalno nije čuo živ, pa je i militirao za stvar albanskog nacionalizma, da bi tako privredio sebi zalogaj hleba. Istovremeno, kako vidite iz njegove izjave, pod maskom neoalbanizma on je militirao i za istorijsku istinu o Albancima.

Albanci su tada (1935) i sada (1982) znali sasvim dobro da Branko Merdžani nije Albanac, već Vlah. Ipak mu to nisu spomenuli ni tada ni sada, jer ime VLAH je u Albaniji bilo i jeste TABU, zabranjeno. Oni su sve Vlase, koji po hrvatskoj WIKIPEDIJI sačinjavaju u Albaniji ništa manje već 302.000 stanovnika, registrirali kao Albance i usiljeno radili i rade na tome da ih asimiliraju3). Osuđivanje Branka Merdžani-a kao Vlaha, pobudilo bi kod ostalih Vlaha nacionalna osećanja i svest, što ni albanski buržuji, pa ni “komunisti” nisu imali računa da izazovu.

Ali eto, i jedan “Albanac” je priznao koktej albanske krvi. Drugi Albanci (Bez navodnika!), nastavljaju da se busaju u prsa da su čiste, neizmešane krvi. U isto vreme oni nam se busaju u prsa i za “proleterski internacionalizam” i svakako osuđuju rasizam, ali samo kod drugih naroda, jer za svoj narod pretendiraju da su savršeni, sasvim besprekorni internacionalisti. Među njima, više no ma ko drugi, upravo ipsissimus Enver Hodža!

Kod nas, u Jugoslaviji, ne samo komunisti, već i najobičniji nacionalisti, ne samo pod zastavom Titovog “komunizma”, već i aktuelno, sada – kad nam se i Titovi “komunisti” busaju u prsa za antikomunizam, ne samo usmeno, vec i pismeno, preko njihovih knjiga, priznaju javno da naša, srpska krv, nije baš čista, jer smo je tu i tamo, milom i silom, izmešali sa prolaznicima preko naših teritorija. Koliko za primer vidite delo Mr. Živka B. Markovića KARAÐORÐEVA SRBIJA, Bern 2006.

Na svetu nema naroda čiste krvi. I najveći narodi na svetu, sa svojom vekovnom državom, izmešali su se. Posebno su se izmešali mali narodi, koji su živeli u simbiozi sa drugim narodima, kao i oni koji su bili okupirani i svoju državu su stvorili kasno, kao što je to slučaj sa Albancima, koji još nisu proslavili ni 100-godišnjicu svoje nezavisnosti.

Sa druge strane, pretendiranje za čistu krv, kako to čini Enver Hodža i njegovi sledbenici, nije samo jedna notorna laž, neistina, već i čisti rasizam.

_________________

1) HOXHA, Enver: RREZIKU ANGLO-AMERIKAN PËR SHQIPËRINË, Tiranë, 1982, str. 90.

2) MERXHANI, Branko: list ILLYRIA, Tirana, 24.VIII.1935, str. 5.

3) Opširnije o ovome vidite moje delo DENIGRIMEANTIARUMUNE (ANTIVLAŠKA DENIGRIRANJA), Ženeva, 2009.

SHIFTAR – Semantika, etimologija i politika – Piše: Prof. Dr Kaplan BUROVIĆ, akademik

SHIFTAR

– Semantika, etimologija i politika –

 

Piše: Prof. Dr Kaplan BUROVIĆ, akademik

 

Nema naroda na svetu koji, pored svog pravog imena, ne nosi i neko drugo, neki nadimak, obično pežorativan, kojim ga nazivaju ostali, obično susedi, u najvećem slučaju neprijateljski raspoloženi. Setimo se samo Francuza, Engleza, Nemaca, Rusa, Italijana, Španaca. Svi oni imaju nadimke, jedan pogrdniji od drugog, kao što imaju nadimke i obični ljudi. Setimo se samo nadimaka Ivan, Jenki, Švaba, Lacmanin, Žabar, Gedža. Jedini narod na svetu, koji se može pohvaliti da nema peržorativno ime, jeste albanski narod. Ovo – naravno – ima svoj razlog, ali ja ne mislim pisati o tome.

Hoću da vam kažem pre svega istinitu istoriju jednog Albanca iz Tirane, i to iz naših dana. Zove se, ako već nije umro, Shaban Qose (Šaban Ćose), poznat ne samo u Tirani, već na sve strane Albanije. Postala je kod Albanaca i izreka: Ose-ose, Šaban Ćose!

Šaban je bio prodavač voća i povrća u jednoj maloj baraci, daleko od centra grada. Pošto je imao veliki nos, deca, pa i mladići, okupljali su se oko njega i ismejavali ga, izmotavali se sa njim na račun tog nosa. Ne manje ismejavale su ga i žene, koje su moguće podrazumevale i kojesta drugo. Bio je u godinama Šaban, pa im nije mogao ništa. Jednog dana toliko mu to dosadi, da se požali policiji, koja pozove decu i mladiće, pa i neke žene i naredi im da ostave nosonju na miru. Kad ču ono nosonju od usta policajca, Šaban razrogači oči, htede nešto reći, ali odmah pomisli: “A kome da se požalim protiv policajca?!”

Posle ovoga niko se više nije zaustavljao kod prodavnice Šabana. Izbegavale su ga i žene, ne samo mlade, već i one starije. Valda su pomislile da je u službi policije, čim su ga uzeli u odbranu. Svi su prolazili pored njegove prodavnice spuštene glave, ili okrećući lice na drugu stranu i praveći se kao da ga ne vide. Posle nekoliko dana dosadi to Šabanu, a i prometa više nije imao kao pre, pa se opet požali policiji: „Aman, što ste zabranili narodu da me zadeva za moj nos! Pa ja vam nisam rekao da mi ih udaljite sasvim! Meni je dosadno bez njih!“

Ovako je izgleda i Albancima postalo dosadno bez pežorativnog imena, pa ga stvoriše sami sebi. Oni su se kroz vekove hvatali za apelativ ARNAUT, kako ih to Turci nazivaju od pamtiveka, pa ih i dan-danas optužuju da ih tako nazivaju od prezrenja i sa prezrenjem. Kasnije uhvatiše se i za apelativ ŠIFTAR, kako ih Srbi nazivaju od početka XX veka, pa i protiv njih urliču na sva usta, optužuju ih i sataniziraju svakako, jer ih tobože i oni nazivaju tako, pežorativno, od prezrenja i sa prezrenjem. Štoviše, njihov poznati pesnik dr Esat Mekuli napisa i jednu pesmu sa naslovom ŠIFTAR MI NE KAŽI!, jer ga to nerviralo i ispunjavalo besom1), iako se busao u prsa za internacionalizam. Ali ga ni najmanje nije ni nerviralo, ni ispunilo besom, kada je pročitao u albanskoj štampi da Ismail Kadare (koji se tada isto tako busao u prsa za marksizam-lenjinizam i za internacionalizam!), ne samo što je Srbe nazivao SERBI, već je ovo SERBI izjednačio i sa SERVI i dao “etimološko” poreklo od latinskog servum = “sluga”. Tobože su tako Srbe nazivali Vizantinci, pošto su ovi – Srbi – po njemu, bili njihove sluge. On sasvim dobro zna da to nije istina, ali u borbi za sataniziranje Srba i za šovinistički i rasistički odgoj Albanaca, eto – upotrebio je i to.

Ovo ŠIFTAR, godine 1967, postade i objekt diskusija u Narodnoj skupštini Jugoslavije, gde je odlučeno da se na srpsko-hrvatskom jeziku ne upotrebi više reč ŠIPTAR, već ALBANAC.

Nema sumnje da je ime ŠIFTAR rođeno kasno, mnogo kasno, pošto i sami Albanci, do XVIII veka nisu sebe nazivali SHQIPETARIMA (= “sinovi orla”). U XIX veku, kada se ime Shqipetar (po uzoru na tursko OSMALIJE = “sinovi orla”) rasprostrlo ne samo u Albaniji, već i u njenoj dijaspori, zamenjujući pređašnje ARBËN/ARBËR, mnogi Albanci nisu ni sami znali kako da prononciraju tu reč, do tada za njih nepoznata. Neki su je prononcirali SHQYPETAR, drugi SHQIPETAR, treći SHYPTAR, četvrti SHIPTAR. Na Kosovu, gde su se ponajviše Albanci mešali sa Srbima (jedan njihov deo su albanizirani Srbi!), prononcirali su to ime SHIPTAR i SHIFTAR (= ŠIFTAR). Pa i dan-danas oni tako nazivaju sebe. I ovo ima svoje razloge, u koje momentalno nećemo da zalazimo u detalje, ali naglašavamo da Srbi nemaju samoglasnik Y (grčko ipsilon), pa svugde taj samoglasnik albanskih reči pretvaraju u I : Shqyptar > Šiptar, lypsar > lipsar, krypë > kripë i dr. A kad i Albanci to čine, onda bi trebalo da se ispita njihovo poreklo, jer mora da su srpskog, čim ne znaju da izgovaraju taj poseban albanski samoglasnik. Ono Šiptar, usled jednačenja po zvučnosti suglasnika, dalo je u jeziku Srba Šiftar.

Naglašavamo ovde samo da ime SHQIPETAR još se nije afirmiralo ni među samim Albancima, kamoli i u svetu, među nealbancima. Ceo svet ih dan-danas naziva kao i u Srednjem veku – ALBANCI. Pa i oni sami, u Grčkoj, Italiji i Hrvatskoj, dan-danas se ne nazivaju SHQIPETAR, već ARBËN/ARBËR, koje je proizašlo od ALBANOI, kako se zvalo keltsko pleme, koje su Albanci našli u Mat (Srednja Albanija, zona iznad Tirane), kad su tu stigli u IX veku n.e. Oni su asimilirali to pleme i uzeli za sebe njihovo ime, adaptirano u ARBËN. Tako su se Albanci nazivali sve do kraja XVII veka.

U XVIII veku Veliko-Turci počeše da se nazivaju OSMANLIJE, što na turskom jeziku znači “sinovi orla”. U to vreme većina Albanaca su prigrlili islam, pa od “musliman sam elhamdurilah!”, potražnjom Veliko-Turaka počeše da kažu “Turčin sam elhamdurilah!”. U vezi sa ovim nazvaše se i ovi “sinovi orla”, ali na albanskom jeziku. Znači SHQYPETAR (shqype“orao”), koje se na njihovom jeziku vremenom transformiralo u SHQIPTAR.

Slušajući to novo ime od njih svakodnevno, Srbi Kosova počeše da ih nazivaju sve više ŠIFTAR i sve manje ARBANASI (=Albanci). Od Srba Kosova i od samih Albanaca to su ime prihvatili i ostali Sloveni Balkana, Crnogorci, Makedonci, naročito Srbi Beograda. Pogotovo kada su, posle balkanskih ratova, došli i u kontakt sa njima.

Tako ime ŠIFTAR, u početku, nije imalo ni najmanje pežorativan smisao. Kasnije, pogotovo u usta buržuja Srbije, Crne Gore i Makedonije, ono je počelo da pridobija i izvesnu pežorativnu notu. Što je više raslo neprijateljstvo između Albanaca i Srba, to je raslo i pežorativno opterećenje ovog imena. Ali samo kod buržuja. Običan Srbin, Crnogorac, Makedonac, nazvaće Albanca i dan-danas ŠIFTAROM, misleći da mu je tako ime, ni najmanje ne pomišljajući na ma što loše, pežorativno. Ako mu budete rekli da je to uvredljivo, prezrivo, pežorativno ime, da se tako izražava mržnja i netrpeljivost prema Albancima, oni će se najiskrenije iznenaditi i povući. Povukoše se i oni u Narodnoj Skupštini u Beogradu.

Ista stvar se danas zbiva i u Švajcarskoj sa imenom ALBANAIS = Albanac. Neki Švajcarci, zna se ko, uz nacionalno ime Albanaca, dodaju sa neprikrivenim prezirom: “A-la-la, Albanais!” Iz dana u dan ime ALBANAIS kod buržuja Švajcarske prima sve više pežorativan smisao.

Naravno da buržuji Srbije i Švajcarske vuču za sobom i neupućenu masu građana. Konstruktivni građani su se odupirali ovome i odupiru se, pa i javnim protestiranjem.

Polazeći od činjenice da i sami Albanci dan-danas nazivaju sebe ŠIFTAR, a kad govore na nekom stranom jeziku kažu za sebe da su ALBANCI, mislim da kao u imenu ALBANAC, tako i u imenu ŠIFTAR, nema ništa lošeg. Oni imaju i izreku: “Ne hramlje magarac ušima!” Ali, budući da albanski buržuji uzimaju ono ŠIFTAR u pežorativnom smislu, za prezrenje i nacionalnu netrpeljivost, preporučujem gospodi Srbima, Crnogorcima i Makedoncima da ih više ne oslovljavaju tako, da više ne upotrebe to ime. Nazovimo ih njihovim svetski afirmiranim imenom ALBANCI, bar dok nam ne budu rekli da ih i pod tim imenom mrzimo, preziremo, ponižavamo, teroriziramo i osporavamo im osnovna ljudska prava.

______________

1) MEKULI Esat: PËR TY, Priština 1953. Pesma Shiftar mos më thuej (= Šiftar mi ne kaži).

 

 

 

 

 

 

ALBANIANS ARE NOT AUTOCHTHONOUS

– Documents and evidence, facts and arguments –

 

PROF. DR KAPLAN BUROVIĆ

– academic –

No book or booklet is available in Albanian, particularly among those published after WW II and under ideological control of the Albanian Labour Party (pretending to endorse the scientific truth, Marxism-Leninism and internationalism), where its authors, Albanians, do not insist on being an indigenous people.

Let me try to explain first what these Albanians mean by the term autochthony. I shall draw the reader’s attention to the Dictionary of the Albanian Academy of Sciences, as it is the most authoritative work among all other writings contributing to their ideological concepts.

One can see that what their academia mean literally by the term autochthony:

“Belonging of an original people to a place…being rooted in a place…belonging to a place, not being a newcomer; being born where one can now be found living…autoktonia e shqiptareve (my translation: autochthony of Albanians,– KB).1)

It is evident that these Albanians cannot help aspiring to indigenousness even here. This fact is exactly the first example of the phenomenon. The readership will discover later on that AUTOCHTHONY and ALBANIANS  for them stand as synonymous terms, as one and the same idea. They cannot imagine the word AUTOCHTHONY without its twin ALBANIAN, and the other way round. These words mean absolutely the same. They not anly stand as two words for one idea, they support their very essence and existence.

I must stress that these Albanians subsume under AUTOCHTHONY of a people that this people belongs to an aboriginal population of a place. Ab origine! This means that no other people could have lived in that place prior to them, absolutely noone else. Put concretely, there, in Albania (and not anly in Albania, but all over the Balkans), Albanians were those who were born there, from the very beginning, from their fore-fore-fathers, from times immemorial, since human life began in those parts. Allegedly, they have not come from anywhere else and at no time whatsoever.

In order to clarify a bit on the above, let me point out that these Albanians hold that all other Balkan peoples, including the ancient Greeks and Latins of the Appenine Peninsula, are not autochthonous. They think that absolutely no other people is autochthonous. All other peoples of the Balkans (and Europe, too) are comers and despisable comers and intruders to that, particularly Slavs, while only Albanians are an aboriginal people of the Balkans and Europe.

Concretely, they are well aware that the Slavs entered Durrachium (today Durres, the principal city on today’s Albanian coast) in 548 A.D., settled down there and in the subsequent years, decades and centuries were born, to become, in a sense, aboriginal and to be deemed as belonging to that place. They cannot be, on these grounds, deemed as newcomers, having been born where they are to be found even today. These Slavs and their parents, grandparents and great-grandparents, but not their great-great-grandparents, since they came ther in 548 A.D.! Due only to the fact that it is known that the Slavs came in 548, these Albanians state that Slavs are not autochthonous, but newcomers and intruders.

Since Albanians do not remember the time when they came there and as no documents on their arrival are available, they maintain that they are autochthonous. These facts – lack of memory and of any documents – are considered by them sufficient in supporting their claims for aboriginality.

Let me be clear at this point: regardless of when one’s predecessors had come to a place, one is not autochthonous. In order to be autochthonous one ought to have been created in a place since the genesis of human life, since the very beginning. One ought to have popped up like grass and trees and ought to be able to trace the roots of one’s forefathers’ existence right there, in that very place and no other.

Since neither Slavs nor Greeks can satisfy this criterion, they are not autochthonous in the Balkans. These Albanians are entitled to all rights here. By stating that they have been born where they are found now, that they are aboriginal and rooted like grass and trees, that they have their beginning here and are not comers (from no place and in no time), they deem themselves an autochthonous people and reserve autochthony for themselves solely. They deny this privilege to all other peoples of the Balkans.

Let me show now the way they express themselves.

Foreign scholarswere the first to deal with albanological problems. When they put on paper their first thoughts on Albanians, the very Albanians were illiterate or, as aptly put by the Albanian Acad. Dimitar S.Shuterici, those who could read and write could be counted y fingers of one hand. The first impression of Albanians by foreign scholars were deficient for lack of documents and research. To top it all, they suffered from romanticism of their age. It was, out of all these reasons, supposed that Albanians were rudimentary remnants of ancient peoples who lived in those parts. Among them the first was a Dalmatian, historian Tuberone Cerva (1455-1527). According to him, Albanians are a “relict of old Macedonians…neither Greek nor Latin history books make any mention of their arrival from Asia”.

This was accepted by an Albanian feudo-bourgeois researcher Pjetar Mazrek (d. 1635), who professed autovhthony of Albanians. In reference to this, the contemporary Albanian researcher professor dr Jup Kastrioti says:

 

“Autochthony thesis of our author is important. It has double value because it emerges for the first time among the Albanian scholars and because it constitutes the very beginning of scholarly thinking on the origin of Albanians language. It outstrips some erroneous concepts of European historians who see Albanians as new inhabitants of the Balkan Peninsula.”.2)

That the ancient Greek and Roman historians do not mention the Albanians anywhere (solely for the reason that they were not there at the time), neither T. Cerva nor P. Mazarek or Kastrati care to know.  How could these ancient historians say that Albanians had not arrived from Asia is familiar to those only who are engaged in fabricating history and documents. Normal logic of normal people will find this to be beyond grasp. I bid them to quote, however, the source whence they picked such data. All scholars of the world are saying and writing that the first mention of Albanians in history occurred in the XI c. A.D. There is no hint of them in the documents of antiquity!

Albanian high intellectual Adem Istrefi, who grew up in Albania and was educated at the Encer Hoxha University in Tyranna, who walked through the courtrooms of Albania as a false witness of the charges placed by SIGURIMI (Secret Police of the regime, trsnl. note) against dissidents and perfectly innocent people, states that Albanians have been in the Balkans “since the world was created”3). Moreover, according to this Marxist-Leninist (!), the very devil, after quarelling with God and after descending to earth, found the Albanians there. When a Balkan warrior, who had been killed, was found lying naked, devil was asked about his nationality, the retort was presumably as follows:

“Shqipetar they say is his name; I do not know if the Sun or Moon are older, but ever since I came to these parts, I found him living here…”4)

In another poem by the name of Antipsallme, he says:

 

And I was that ancient Pelasgian, older than the Moon…”5)

Under “Pelasgian” he (and other Albanians like him) means himself, the Albanian.

In the same vein, in his short story entitled “Te hani i Kacanikut”, following in the steps of an ideologue of the Albanian Renaissance, Sami Frasheri, he puts these words in the mouth of a fictitious German:

“(Albanians) are among the oldest peoples of Europe. Even we Germans, proud as we are of our culture and today’s development, used to live in herds and in caves when these (Albanians) were able to manufacture iron and had a civilization worthy of the envy of the whole world…”.6)

It is easy to see that this Albanian throughout all of his opus does not miss an opportunity to show that Albanians are autochthonous. All others, as soon as they learn to read and write, are just like him. As another example, let me quote another high-brow, Skender Buçpapaj, a former director of the newspaper DRITA, then of the RTV of Albania and, to top it all, the ambassador of Albania in Switzerland:

 

“One such idea, devious as much as primitive, which negates the autochthony of our people and, as a consequence, our presence here, deserves a response full of irony, sarcasm and of the grotesque and it ought to activate legends, superstitions and the Illyrian myths…”.7)

His colleague Acad. prof. dr Mojkom Zeqo adds to this: “To doubt the autochthony of Albanians is equivalent to being ridiculous”.8)

Let me introduce the fourth Pelasgian from the Enver Hohxa University, Sulejman Krasniqi, recognized as the “great” man of letters, who published a “novel” by the name of DARDANIANS in 1985, Tyranna. His main tenet there is that they – Albanians – are ancient Dardanians!!! – and, unquestionably, autochthonous! Even the fifth Pelasgian, lumpen-intellectual Ismail Kadare, renowned as the author on the court of the sultan Enver Hoxha, a correspondent member of the French Academy of Moral and Political Sciences, says literally this:

“Albanians as autochthonous Balkanians take offence particularly when their history is touched upon and their indigenousness is negated”.9)

In his work FTESE NE STUDIO Kadare undertakes to depict Albanians as living in the Balkans not only before devil but even before the emergence of the Moon and the Sun. Toachieve this, he makes reference to a cosmogonic poem of a Serb, Petar Bogdan, “Stvaranje sveta” (Creation of the World), which, along the lines of thinking of the notorious and already discredited Albanian chauvinists and racists from Kosovo, Ibrahim Rugova, Rexhep Qosa and Sabri Hamidi, he tries to interpret the way he pleases, the way the poem of Vislava Shimborska “Truth Obliges”10) was interpreted. Being aware of the absurdity of his assertions and the exposition of Bogdan’s poem, Kadare remains stuck halfway with no conclusions. He blabbers it out but in the end he does not dare say what he would love to say.11)

The mentioned persons are neither the first not the last to think and write that way. Without exceptions, all these Albanians are the same. I wish that the last Mohican among them be the Acad. prof. dr Skender Rizaj.12)

All these Albanians who rant about autochthony are nothing more than loudspeakers of those in power in Tyranna. They get instructions and orders for everything they do from them. They get their roles for which they are paid. Naturally enough, all others howl of the autochthony, those harmless and naïve ones, who are not paid for it, who frankly believe they are indigenous, for they had been intoxicated so by the authorities’ loudspeakers in Tyranna. Autochthony thus has become the obsession of both the Albanian intellectual and the man-in-the-street, of the road-sweeper in Tyranna and the goat-keeper in the hills and mountains of Albania. It is of particular interest to the intellectual: it pervades all his thoughts, every single concept, idea, yearning or ambition.

Albanian intellectuals recognize their autochthony everywhere and in everything, in every place and in every phenomenon or concept. They see their men of letters as autochthonous as well as their romanticism13) and their language. Almost all Albanian academics write about the “autochthonous and independent character of  the Albanian language, compared to other Balkan languages which”, according to them, are neither autochthonous nor independent14). Even their suffixes turn out to be autochthonous.15)

The very Albanian thought is autochthonous according to them and so is their longevity and surviving power – absolutely everything that is Albanian16). In his doctorate dissertation VEPRA E BOGDANIT, Prishtina, 1982, Ibrahim Rugova writes among other things: “ZANA (fairy,- KB) as concept of beliefs and autochthonous mythology”17).  It is well-known that ZANA is not a concept of beliefs and mythology of Albanians, and it is far from being autochthonous. The very word Zana is not Albanian, coming as it is from neo-Latin languages and originating from Lat. DIANA.

In one of their tales even the Moon turns out to be indigenously Albanian. There is no doubt that we shall soon be told that the earth is autochthonously Albanian and after that nothing else remains than to pack up and leave for the Mars, unless it is shown to be autochthonously Albanian, too.

It is certain that nothing here is done by chance and without a goal. Through autochthonolatry and autochthonomania they are pressing hard in order to convince, above all, themselves, the Albanian masses and then all others, non-Albanians, that they truly are aboriginal and, consequently, the owners of all regions where Albanians live or do not live, not only in the Balkans but in the whole of Europe. Or, in the words of an Albanian “autochthonous” author, wherever the hoof of the Albanian feudal lord’s horse used to tread.

To promulgate such ideas, Albanians have published countless “studies”, such as those by the “scholar” Seit Mansaku18), they also had a book printed by the name AUTOKTONIA E SHQIPTAREVE (Autochthony of Albanians)19), which I elaborate in detail in another study20). This book, as Kadare himself found it necessary to admit, has an aim to furnish the Albanians with the “strength and legal pride “.21)

With all powers available to them, Albanians tend to create a myth of autochthony. They reiterate it on a daily basis and in reference to everything else, such as books, studies, papers, poems, where it is or is not befitting, whenever it is possible or where it is impossible. Rexhep Qose himself admits: “Due to countless repetitions, in the course of time thess (aspirations to autochthony,- KB) will pass into myths!“22)

Fan Noli says: “Myths are seven-headed dragons. Chop one off, two new ones will pop out.”23). French critic Ronald Bard refers somewhere to myths in this vein: “They do not rely on truth but on potentials of their application”24). Long ago Victor Hugo stated: “There is nothing as powerful as dogma which gives birth to a dream. There is nothing as powerful as a dream which gives birth to future. Utopia today – flesh and bones tomorrow, a reality”.25)

After all this nonsense of the Albanian intellectuals and “scholars”, professors, doctors and academics, French prof. Gut from theSorbonne University maintains that the  “representatives of the most highly advanced scholarly thought in Albanology today are found in Tyranna”26). Or, perhaps, that was not what you said, Mr Gut? Do not you know what these Tyrannians (or Tyrants!) have made of their Albanology? Perhaps you are not familiar with the case of the Italian balkanologist Giulliano Bonfante?!

Pretending to autochthony, Albanian nationalists are currently professing a Pelasgian-Illyrian-Albanian ethnogenesis. If scholars unveiled tomorrow that before Pelasgians an X-people had lived in the Balkans, you can be sure that these Albanians would immediately state that they too are their forefathers. They would cling to the X-people- Pelasgian-Illyrian-Albanian ethnogenesis right away. They want to be autochthonous at any price. They want to be the oldest people in the Balkans, in Europe and possibly in the whole world. Uber alles! By paraphrasing Vladimir Illich Lenin, I can say that if geometrical axioms confirmed that Kosovo was Serbian and that it can never, to the end of time, be Albanian, not only ordinary Albanian nationalists, but ‘Marxists-Leninists’ of Enver Hoxha, especially their scholars and academics would certainly tend to break those axioms. There is, moreover, a possibility that geometry itself would be regarded as chauvinist, Great-Serbian anti-science. A poet among those Albanians has already put it this way: “If I knew that Kosovo would not be a part of Albania, I should wish the whole world to go to dust and ashes!”

These Albanians have turned to dust and ashes every single thing that was not in their favour, in order to prove their autochthony, their right to appropriate Kosovo or the Balkans and consider themselves as being uber alles, so that everyone would pay respect to them and kow-tow to them, the way they bowed to the sultan, his vizirs and pashas, whose feet they caressed, bragging afterwards of being the bravest people on Earth.

When a boaster from another nation extols the beauties of a place (without mentioning the old age and supremacy of his people over the others!), these Albanians do not hesitate to howl at him for “openly spreading the racist theories”27). They spot this across the borders, mountains, seas and oceans, from thousands of kilometers away. At the same time, in front of their noses, they fail to notice or recognize Adem Istrefi’s racist bragging of the imaginary antiquity of Albanians and their economic and cultural superiority over Germans. All this in spite of the fact known to them that their countrymen still eat with wooden spoons for they cannot make or buy the metal ones yet. What are all these empty assertions, silly boasting and senseless bragging of autochthony and uber-alles ideology but a highly distilled Great-Albanian chauvinism and a dirty racism of a vagabond?

It is certain that such statements neither make science nor stand for truth. They only mystify and forge truth and launch all sorts of legends, ‘old’ and new sagas, myths that indoctrinate innocent, common people and those who are unable to tell between lie and truth, political propaganda, racism and fascism from science. The climax of it all is that it is exactly these Albanians who are vainglorious and who are permanently obsessed by making up legends, myths and stories, charge others – primarily Serbs – of being those who create such sagas, stories and myths about Kosovo and other other themes.

As an example, let me mention the Albanian historians Luan Maltezi28) and dr Ali Jakupi29), who condemn Serbs for making up such myths. Is there a chance that these Albanians (along with Noel Malcolm) provide us with at least one myth, one Serbian story for their (Serbian) autochthony, one saga of their X-Illyrian-Serbian ethnogenesis, one myth on which they base their pretensions to Kosovo and Metohia?  Perhaps these Albanians take for myths the Patriarchy of Pec, Visoki Decani, Gracanica and 3500 churches scattered across Kosovo and Metohia? Perhaps they count among stories the Nemanjic dynasty, tsar Dusan Silni (The Mighty) and the battle of Kosovo? Do the uprisings against Turks by Kosovar Serbs for the national liberation and migrations of Serbs led by their patriarchs belong to myths? Can the brilliant cycle of epic poems, sung by the Serbian people in honour of its thanes and Kosovo, be considered as mythological?

The epic legacy was created at a time when the Albanian people pacted with the aggressor and took part in tearing down Serbian churches and monasteries, while putting up Turkish Moslem mosques? Was their Sinan Pasha a myth and was the pyre on the Vraçar mount another myth, too? Perhaps Saint Sava belongs to mythological characters while history recorded that these Albanians had burned his body on the Vraçar mount…?  Are Orthodoxy and Christianlty myths?

No, Albanian and Moslem fundamentalism are not myths, Mr Malcolm! In recent decades it was augmented by extreme nationalism, chauvinism and racism. Those are the results of their intellectual constraints which through centuries caused the Albanian economic and culturalbackwardness and lagging behind both the neighbouring and the most distant peoples of the world. Aware of being trodden down by history, Albanian intellectuals have been doing their best to make up for this by inventing myths, legends and by engaging the fancy to restructure by pen and ink what other peoples have written by sabre and their blood. Albanians falsify their history (where Mr Malcolm lends his hand!), then endeavour to pass that forfeiture for truth and impose it upon the world as reality.

Faced with this Moslem fundamentalsim since the time of their encounter not only Serbs have been fighting the battle of life and death, but all peoples of the Balkans, Europe and even the whole world! For centuries Albanian has served as the swaying sabre of the Turkish sultans and Moslem fundamentalism employed in creating their world Moslem empire. A contemporary Albanian historian says with pride:

 

“Albania has given 35 vizirs, hundreds of pashas and generals, thousands of begs, agas, serdars, dizdars, subashas, dukes, kadias, zabits and memurs”.30)

When that Turkish-Albanian empire came to a crash, they took to communism with a hope that it might enable them to make their dreams of national expansion and the embodiment of their Super-Great-Albania come true. As another crash occurred, they became mercenaries again, the swaying sabre of the devil and his son, all with a hope that the dark forces of the world will help them in building their Super-Great-Albania and even the Illyrian Empire or, in the words of Ismail Kadare, the Albanian Commonwealth. What other peoples have achieved by sabre and blood, Albanians are making by fantasy and the dark forces.

Dark powers of this world have misused and continue to misuse the Albanian sparkled fantasy. They have mobilized them into the SS divisions and hurled them a;; the way from the front of Stalingrrad to the front of Paris. They kicked them onto the Balkan front which presedes WW III. Albanian fantasist, following in the steps of his parents and forefathers, gladly flies int the fire and water without realizing why he lives or why he dies. What Albanians do not like with other peoples theyy readily declare to be the legends, myths and stories. What they like in their people, however, no matter how absurd that may be, they declare with like readiness to be reality and sheer truth.

As we have seen, Albanians state that they are autochthonous. On the other hand, they admit that in the parts where they live today Pelasgians had lived before them. This fact they have up to now not even thought of denying, but have insisted that these regions from times immemorial were inhabited by Pelasgians. As you can see, Albanian historians have finally admitted in public and collectively that they have nothing in common with the Pelasgians. Look up into their HISTORY, written by their own hands!31) Not only collectively but individually, too, they have admitted that they have no relations with Pelasgians. For an example, please check at prof. dr Jup Kastrati.32)

This means nothing less than to admit that Pelasgians lived before Albanians in these parts and, at the same time, recognize that Albanians have nothing in common with them. Does not this mean to admit that Albanians are not autochthomous, that they are newcomers living in the lands of another people?!

Or, perhaps, Albanians had lived here even before Pelasgians? Possibly it was Pelasgians who inhabited the territories of Albanians, and not the other way round? I think it does not take much thinking to percieve the contradictions of these Albanians. If Pelasgians had lived in those lands before Albanians, then Albanians cannot be autochthonous. That it is so was recorded not only by authors of antiquity; it was admitted by Albanian scholars themselves. Contradictory statements cannot prove autochthony of Albanians.On the contrary, they prove something altogether different, that pretensions of Albanians do not have a scientific character  but a solely political one. On the other hand, although they have stated and continue to state that they are aboriginal, not one among these Albanians has endeavoured to prove that by anything under the Sun. Why? Because they are aware, completely aware, that they are not autochthonous and that they cannot prove the autochthony by anything. This is why they have invited by words of mouth and in writing their people to clasp at the autochthony and to repeat it all over and in reference to everything else, with a conviction that due to frequent repetitions they would be able to fashion it into a myth.

Albabians are quite susceptible to mythomania. Mythomania feeds their megalomania, which lends itself to racism. Racism makes them very problematic not only within Albania (where not only ethnic minorities live with them, but an entire and distinct ethnicity, Vlachs), but for the neighbouring peoples, too, whom they distrurb and destabilize. The ‘wisest’among them, Acad. Mark Krasniqi, says:

“Today’s Albanians all around the Balkans live on the territory of their forefathers and this fact of itself clearly testifies to their autochthony”.33)

Erbs live on the territories of their forefathers and yet do not take as evidence of their autochthony. Moreover, they do not even intend to profess something of the sort, although they have been chareged by the Albanians of being the authors of legends, myths and sagas. This applies to any other people as well! I am not aware of any other people on Earth so passionately involved in professing its autochthony like these Albanians.

Albanians are indoctrinated in this way from their very birth, from the moment they open their eyes. Autochthony has become an obsession for all of them, especially for those inclined to nationalism. It has become a fetish, an idee fixee or as they would put it in Turkish, TOLOSSUM. They are not only unable to imagine themselves otherwise, without autochthony, but it seems that they cannot even breathe without that fixation. If you say to an Albanian that his people is not autochthonous, his world will immediately turn upside-down, his mind will go dim, his eyes will be shot with blood and he will go mad. In that madness he will raise his arms against you, he will try to kill you! Although they have tried many times to kill me, I have on many occasions, in speaking and writing, endeavoured to demonstrate to these Albanians that they are not autochthonous.

I did it before being arrested in Albania, when they raised charges against me for being a political and ideological diversion for their country34). I did it when they put me in shackles and concrete of the most monstrous prison in the world in Burel. I did it as soon as I saved my head from that prison and I am doing it now. Please browse through my study Periodizmi e gjuhes shqipe (Periodization of the Albanian Language) published in Geneva in 1994, then Forged Albanian History35). I have listed a pile of documents, testimonies, facts and arguments against the autochthony of Albanians. Let me lay them down here:

1. HOMOS GEORGICOS (Agragian Law), codofied somewhere in the middle of the VIII c. A.D., contains common law of Byzantium and the Slavs. All peoples of the Balkans including Prevalitania (today’s Albania) are mentioned there except the Albanians. What else could this mean but the fact that Albanians were not there at the time?! This is an undeniable document which negates autochthony of Albanians on the territory they occupy today.

2. ALBANIAN LANGUAGE. It is known that Albanian is an Indo-European (IE) language, which means that Albanians share the same origin tith other IE peoples, concretely with Greeks, Serbs, Montenegrins or Macedonians. This also means that they are comers to Europe and the Balkans from Asia (India), the cradle of humanity and the Sanskrit language, mother of all IE languages. Were the Albanians autochthonous, their language would not be an IE language. This is another unbeatable evidence of their not being autochthonous, as much as the white, yellow or black skin of the Americans testifies that they are not autochthonous in America, although many of them may have forgotten where forefathers had come from.

3. LATIN LOANWORDS. Albanian language, like other languages, has loanwords from Latin. World scholars who delved deep into Albanian have proved that these loanwords had not come into Albanian directly but through a third, intermediary, language. This was accepted even by the greatest Albanian philologist of all times, respected Acad. dr Eqrem Cabej. If Albanians were autochthonous, loanwords from Latin would not come into Albanian by means of another language and as autochthonous populace they would be in direct contact with the Latin populace. Presence of a mediator-language in accepting Latin words proves that Albanian did not have a physical contact with the Romans, which, on the other hand, proves that they are not autochthonous.

4. ALBANIAN TOPONYMS. None of the known ancient toponyms throughout the regions where Albanians now live can be shown to derive from Albanian language. They all have foreign, non-Albanian etymologies, which has been proved by the world’s scholars. To name just a few: prof. dr Gustav Weigand, Romanian Acad. prof. dr S. Pushkariu, Italian Acad. prof. dr Giulliano Bonfante and others. Even the renowned Bulgarian albanologist Acad. prof. dr Vladimir Georgiev did not only voice his consent to this thesis but contributed his argument for it. He states that the ancient Illyrian toponyms of modern Albania such as Shkoder from Scodra and Tomor from Tomarus, were not inherited directly. Basing his research on the data of the historical phonetics of the Albanian language, he maintains that these toponyms have not been used in Albanian continuously since pre-Roman times.36)

If Albanians were autochthonous, at least some of the known ancient toponyms of Prevalitania would bear an Albanian etymology. Even the capital of Albania, Tyranna, is based on Greek.

5. ROMANIZATION. All languages of the Balkans except Greek, including those of the most numerous peoples such as Illyrians and Thracians, under powerful influence of Latin, have been romanized. Albanian language has not and this testifies to the fact that at the time of romanization of the Balkans Albanians were not present there, which means that they are not autochthonous.

6. CHRISTIANITY. If Albanians were autochthonous, they would be among the first peoples of the Balkans to accept Christianlty. The Roman consuls (St Paul among them) carried out christianization of the pagans exactly on the territory of today’s Albania. There are countless proofs that Albanians were among the last Balkan peoples who accepted Christianity, after Serbs. It was Serbs, really, who christianized the Albanians. As late as 1924 Albanians did not even have their church. Then again it was a Serb-Macedonian (Djordje Nikolic) with a Greek (Theophan Mauromatis, known among Albanians under the pseudonym of Fan Noli), who established the Albanian independent church. Due to the fact that they accepted Christianity quite recently and superficially, Albanians will desert Christianity en masse and accept the faith of the Balkan aggressors, Turks. This all confirms the fact that they are not autochthonous.

7. ALPHABET. If Albanians were autochthonous and in contact with the two culturally most advanced peoples of the then world, Greeks and Romans, they would at least embrace their alphabets or make their own based on theirs. Not only did not they make their own alphabet, but they did not accept either of them. They will make their own alphabet only in 1908. Let me underline this here: Slavs (Serb-Montenegrins, Macedonians and others), who are not autochthonous and who did not have personal contacts with Latins(the least so with the two most prominent cultural metropolises of the Romans on today’s Albanian territory, Durrachium and Apollonia), following the Greek example in Middle Ages, came up with not one but two alphabets: cyrillic and glagolothic. Does this point to the fact that Albanians are an autochthonous people present here from times beyond recollection or that they are not autochthonous but newcomers, like all other peoples in the Balkans or all other places in Europe? Moreover, they have come relatively recently, almost after all others, and at least after Serbs.

 

Argumenta ponderantum, non numerantum! If these seven arguments do not suffice, it is possible to list another seven or seventy new ones. The mentioned Bulgarian Albanologist V. Georgiev, apart from the argument I quoted from him, lists more arguments which can be looked up in his quoted work.

That Albanians are not autochthonous is an evident thing. This has long been accepted by all the world’s scholars, even those known as the greatest friends of the Albanian people. To name, it was accepted by prof. dr Gustav Meier, prof. dr Norbert Jokl and others, especially those of modern times.

It is for this reason that some conscientious Albanians,  who care about their professional and human honour and dignity, have started to recede in various ways from the positions of autochthony. Among the first was the president of the Academy of Sciences prof. dr Aleks Buda and immediately following, acad. prof. dr Eqrem Çabej, then Shaban Demiraj and others. Aleks Buda now ays that under autochthony of Albanians he subsumesd a relative autochthony.37)

Others are continuing to beat the drums of autochthony even to this day. Albanian intellectual, prof. dr Jup Kastrati, told this to the president of the Academy of Sciences: “Autochthony of Albanians is an absolute, not a relative, truth”38).

Acad. prof. dr Zef Mirdita39) shares the opinion of Kastrati and so does prof. dr Reshat Nexhipi, both of whom I have already written40). They all seem to ignore what their greatest scholars have told them. They can see perfectly clearly, yet they pretend not to see anything. What Albanians do not like they do not want to see.

Since the time they read my studies in albanology and saw that not only I am right but that my theses are being accepted by the world’s universities, some Albanian intellectuals, historians and scholars have of late began to recede from their views. Those who are worth mentioning are dr Ardian Klosi, Fatos Lubonja and Ardian Vehbiu.

The number of new Albanian scholars. There is a growing number of Albanian scholars who are accfepting my albanological theses and my diversion in Albanian science and culture, who are with an increasing audacity taking a stand against autochthony. They are also negating the Albanian origins from Illyrians more openly.  One of them has addressed the Albanians on the internet by advising them thus: “Learn your history from Acad. Kaplan Burovic!”.

And truly, they are learning it, willy-nilly, they are learning it!

This work of mine has been a highly demanding and exhausting one because Albanians put me in prison for it and passed a life sentence, while Ismail Kadare asked Evver Hoxha to have me castrated. Albanian Acad. and ambassador in Turkey prof. dr Skender Shkupi stated in the newspapers that I deserve not only to be arrested but also to be tortured and massacred41). Ohers suggested that I deserve not only to be arrested but shot down as well. Even today they are inviting the Albanian braves to murder me, only and solely for the reason that I cannot accept their forged history and their histery of autochthony and Illyrian origins. Since I managed to get out of their prison, they started a shotfire of lies and libels. They have satanazid me everywhere and in all languages and attempted a few assassinations. They have blacklisted me violently and mistreated in the dirtiest manners possible both my family and myself, which regrettably is going on even now. They enjoyed support of the Serbian, Montenegrin, Macedonian and even Swiss authorities. Only my family and I know all the tribulations of surviving the heinous campaign of these beasts who ignore all laws, conventions and principles of contemporary society and civilization.

This work of mine has been exacting also for the reason that I have been like a “straw in the gale”, as the greatest Serbian poet Njegos would say. Notwithstanding, I still feel strong, especially when I see my victory approaching as the Albanians are coming to and distancing themselves from myths and histery of autochthony and illyromania and at long last accepting the scholarly truth to which I have dedicated my life and sacrificed my family, children, everything else. I find my pride and dignity to be perfectly legitmate after so much sacrificing, so my readiness to accept new challenges and sacrifices and go on walking along this thorny road of unraveling the scientific truth to those who do not want it is only logical.

The Prison of Burel,

Albania, Sep-Oct, 1972. *

_______________

1) AKADEMIA E SHKENCAVE E RPS TË SHQIPËRISË – Instituti i Gjuhësisë dhe i Letërsisë: FJALOR i gjuhës së sotme shqipe, Tyranna, 1980, p. 73, col. II.

2) KASTRATI, prof. dr Jup: HISTORIA E ALBANOLOGJISË,- Tyranna, 2000, p.76.

3) ISTREFI, Adem: LËSHOMA HISEN E DIELLIT,- Tyranna, 1984, p. 8.

4) ISTREFI, Adem: Legjendë e moçme,- newspaper DRITA, Tyranna, Oct 17, 1982, p. 10.

5) ISTREFI, Adem: Anti-psallmë,- newspaper DRITA, Tyranna, Jul 22, 1984, p. 8.

6) ISTREFI, Adem: Te hani i Kaçanikut, magazine NËNTORI No. 3, Tyranna, 1982, p. 248.

7) BUÇPAPAJ, Skënder: Burrërorja në emocionet njerëzore,- newspaper DRITA, Tyranna, Sep 16, 1990, p. 11, col. I.

8) ZEQO, Mojkom: Një paskvilë të flliqur e ka shkruar Kapllan Resuli (= A dirty libel was written by Kaplan Resuli…),- article published in Albanian press in Tyranna and widely spread over the internet sites of Albanians. I found it on AGIMI (www.agim.com), ALBASOUL, then ILIRET,  TETOVA INFO CENTR etc. A short comment on not so “ridiculous a person”, M. Zeqo, was given by Anton BUROVIC in his work INTERNET ZA AKADEMIKA BUROVIĆA (Internet for Acad. Burovic), Ulcinj 2006, pp. 20-21.

9) KADARE, Ismail: Që të pushojnë erërat shoviniste,- in the newspaper LE MONDE DIPLOMATIQUE, Paris, Feb 06, 1989, republished in the paper DRITA, Tyranna, Feb 26, 1989, p. 16.

10) For more details see my study Istina iznad svega (Truth Above All) published in the Serbian e-paper ISTINA Year. I, No. 40, Vienna, Nov 27, 2005.

11) KADARE, Ismail: FTESË NË STUDIO, paper DRITA, Tyranna Sep 30, 1990, p. 9, coll. II-III

12) RIZAJ, Skender: Shqiptarët janë autoktonë në Kosovë,- paper ZËRI I POPULLIT, Tyranna, Mar 07. 1990, p. 4.

13) QOSE, Rexhep: PANTEONI I RRALLUAR, Tyranna, 1988, pp. 130 and 366.

14) KOSTALLARI, Androkli – SHKURTAJ, Gjovalin: Një ngulim arbresh në dritën e së kaluarës dhe të sotmes,- magazine STUDIME FILOLOGJIKE No. 2, Tyranna, 1989, p. 85, note 5.

15) XHUVANI, Aleksandar: VEPRA, Vol I, Tyranna, 1980, see at the suffix –AN.

16) RUGOVA, Ibrahim: Imuniteti autokton,- paper DRITA, Tyranna, Mar 26. 1989, pp. 10, coll. II and 11, col. I.

17) My quotation is acc. to STUDIME FILOLOGJIKE No. 2, Tyranna, 1989, p. 109.

18) MANSAKU, Seit: Autoktonia e shqiptarëve në dritën e të dhënave të toponimisë së lashtë, in the magazine STUDIME FILOLOGJIKE, No. 3, Tyranna, 1982.

19) ÇABEJ, Nelson: AUTOKTONIA E SHQIPTARËVE, Tyranna, 1990.

20) BUROVIĆ, Kaplan: KADARE I ALBANOLOGIJA,- manuscript, the prison of Burel, 1990.

21) KADARE, Ismail: Autoktonia e shqiptarëve,– paper BASHKIMI, Tyranna, Sep 14. 1990, p. 3.

22) QOSE, Rexhep: ibid., p. 18.

23) NOLI, Fan: VEPRA, Vol 5, Tyranna, 1988, p. 39.

SKENDERBEG I ALBANCI

SKENDERBEG I ALBANCI

– Albanci traže da se spomenici Skenderbega poruše

i smene spomenicima Sultana Murata –

 

Piše: Prof. Dr Kaplan BUROVIĆ, akademik

 

Skenderbeg, sin srpskog vlastelina Ivana Kastriote i srpske vlastelinke Vojislave, jedna je od najznačajnijih ličnosti Balkana, koji se u XV veku borio za krst časni i slobodu zlatnu, a protiv polumeseca i turskog okupatora. Kastriot je patronim feudalne porodice, koja je odigrala glavnu i decizivnu, političku i vojnu ulogu u istoriji Albanije njenog vremena, što znači ne samo albanskog naroda, već i drugih naroda te zemlje, u prvom redu srpskog naroda Albanije. Sa koljena na koleno, sve do Ivana, oni su bili sitni vladari sitnih poseda u današnjoj Srednjoj Albaniji. Uvek vazali gospodara Srbije, pod čijom su se zastavom borili i na Kosovskom boju 1389. (Pavle Kastriot, ded Skenderbega), pa i posle toga, za oslobođenje Skadra od Mlečana (Ivan Kastriot sa svim svojim sinovima, pa i najmlađim – Ðurađom).

Nešto kasnije Ivan Kastriot je bio prinuđen da preda svoje sinove sultanu, da bi sačuvao vlast nad Krojom i ostalim posedima. Prilikom islamiziranja Ðurađ je nazvan Skenderbeg. Pod turskom zastavom on se ističe posebnom hrabrošću i posebnim vojnim sposobnostima, pa ga sultan unapredi. Misli se da je stigao do položaja sandžakbega, ali negde van Albanije. Posle očeve smrti i turskog poraza kod Niša (1443) od Mađara (Janko Hunijadi), on se odmetnu od sultana i vrati u Kroji, gde je izvršio pokolj nad poturicama, uzeo vlast u svoje ruke i pozvao sve vlasteline okolnih poseda da mu se pridruže. Tako je pod svojom zastavom i zastavama ostalih vlastelina okupio sve hrišćane današnjih teritorija Albanije, u prvom redu svoje Srbe (Crnogorce i Makedonce), a zatim i Vlase, Grke, Italijane, kao i Albance. Posle prvih pobeda nad Turcima, pohrlili su pod zastavu Skenderbega i vitezovi svih strana Evrope, posebno iz susednih zemalja i Italije. Naročito ga podržavaju vladari Srbije i Crne Gore, dok ga Dubrovnik proglašava i za Počasnog građanina.

Svojom borbom za krst časni i slobodu zlatnu Skenderbeg je učinio za sebe sve hrišćane Balkana i Evrope, pa i Papu u Vatikanu. Bez obzira na svoju etničku pripadnost, svi su ga hrišćani smatrali svojim bardom i herojem. Posebno Albanci hrišćanske vere, koji do tada još ne behu stvorili svoju feudalnu klasu i gospodu, pa nisu imali ni svoje vođe i heroje.

Skenderbeg je svoju administraciju vodio na srpskom jeziku, pa je i za monetu imao dinar, a zastavu sličnu srpskoj, sa dvoglavim orlom, ali crnim na crvenom polju. U njegovoj kneževini većina stanovništva je bila srpske i vlaške nacionalnosti. Albanci su još uvek većinom živeli po vrletima, baveći se stočarstvom.

U neprekidnim borbama protiv Turaka ubijeni su mu poglavito njegovi Srbi. Tako se ovaj elemenat topio i nestajao, pa se i broj Srba iz godine u godine smanjivao. Sa druge strane, albanski elemenat, kao kmetovi i stanovnici vrleti, manje je ubijen a više se množio. Seoba stanovništva Albanije za Italiju posle smrti Skenderbega skoro je ispraznila Srednju Albaniju od srpskog elementa. Oni koji se nisu iselili, vremenom su se albanizirali. Predeli, koji nisu bili ratna poprišta, kao današnja Severna i Istočna Albanija (Skadar, Kukes, Luma, Golo Brdo, Pogradec, Korča), još uvek su nastanjena u većini od Srba i pod vlašću srpskih velmoža. U XVIII veku će se i oni asimilirati od Albanaca, koji pod turskom vlašću i u službi Turaka stvaraju svoju feudalnu klasu.

U Skadar, glavni grad današnje Severne Albanije, pod turskom zastavom vladaju Crnojevići (Staniša-Skenderbeg Crnojević), zatim pirat Sulejman Mali, pa Mehmet-beg Resulbegović i Bušatlići, svi islamizirani Crnogorci.

Neosporna je činjenica da je borba Skenderbega protiv Turaka služila ne samo odbrani albanskog elementa od turske okupacije, već i nadvladanju ovog elementa nad srpskim. U narednim vekovima njegova će figura služiti Albancima da se nacionalno osveste i ujedine protiv turskog okupatora, ne samo albanskim pravoslavcima i katolicima, već i muslimanima.

Ipak je Skenderbeg više prisutan među Srbima, negoli među Albancima. Pogledajte samo folklor o Skenderbegu. Kod Albanaca imamo samo po koju kratku pesmu, i to novih vremena, dok kod Srbo-Makedonaca imamo čitav ciklus epskih pesama, pravih rapsodija, kao o Marku Kraljeviću i drugim istorijskim ličnostima Srba i Makedonaca, spevane još za života Skenderbega. Koliko za primer vidite delo Makedonca Avram Žungula: EPSKI PESNI ZA MAKEDONSKATA KRALSKATA DINASTIJA KASTRIOT, Solun, 1889. Srbo-Crnogorac Staniša, sin Ivana Crnojevića, kad je primio islam, nazvao se Skenderbeg, što nije slučaj i kod Albanaca za vreme turske okupacije, pre njihovog preporoda. Srbi će i svog biskupa dr Petra Bogdana proglasiti za Skenderbega Br. 2. Srbin Marin Bečikem je prvi koji piše serioznu istoriju Skenderbega, ali na latinskom jeziku, koji je tada bio jezik kulture i nauke, pa je i objavljuje u Rimu 1508 (?), ali sa pseudonimom Marin Barletius. Srpski biskup Frano Bjelić (1606-1643, Albanci su ga preimenovali u Frang Bardhi) godine 1636. objavljuje na latinskom jeziku knjigu GEORGIUS CASTRIOTES, VULGO SCANDERBEG. Negde u to vreme je napisao i drugi Srbin (ali je ostao anoniman) na ruskom jeziku delo PRIČE ZA SKENDERBEGA. O Skenderbegu je pevao i Njegoš u GORSKOM VIJENCU (1847), dok Albanizirani Srbin Jeronim de Rada je prvi “Albanac”, koji se u brazdi preporoda Albanaca obraća figuri Skenderbega i piše poemu NESREĆNI SKENDERBEG, 1896. Pa i Naim Frašeri, koji je spevao poemu na albanskom jeziku ISTORIJA SKENDERBEGA, 1898, nije Albanac, već muslimanizirani Vlah. O Skenderbegu će 1860. spevati dramu u stihovima SKENDERBEG i Makedonac Gligor Prličev (1830-1893), a ne i jedan jedini Albanac. Samo posle nacionalnog preporoda počeće i Albanci da mu pevaju, opet – hrišćani i – tu i tamo – po koji otreznjeni musliman.

Zahvaljujući Srbima-Makedoncima, pa i Vlasima, Albanci su počeli da prihvaćaju Skenderbega kao svog junaka, pa i kao svog nacionalnog heroja. Posebno se ovo odražava kod muslimana, koji ne znaju ni kako da ga nazovu. Sami Frašeri, Vlah, jedan od glavnih preporoditelja albanskog naroda, ni oca Skenderbega nije znao kako da ga nazove na albanskom jeziku. Njegovim imenom Ivan-Jovan nije mogao da ga pretstavi Albancima, jer su ovi znali da su to srpska imena, za njih neprihtvatljiva. Zato ga u početku nazvao Jan. Ali, kad je video da se tako nazivaju Vlasi i Grci, promenio mu je to ime u Ðon, što ne odgovara veri ovoga, jer nije bio katolik, već pravoslavac. Ime njegovog sina Ðurđa-Skenderbega albanizirao je u Ðerđ, a deda Pavla u Pal. Da se sin Skenderbega oženio Srpkinjom, kćerkom despota Srbije, albanski istoričari to još nisu rekli svom narodu.

Za prihvatanje Skenderbega od strane Albanaca značajnu ulogu su odigrali i albanizirani Srbo-Crnogorci i Makedonci, koji su ga od vremena smatrali svojim, jer je i bio njihov. Albanci su ovima nametnuli svoj jezik, ali su i ovi nametnuli Albancima svog Skenderbega.

U istoriji albanskog naroda, iako nije bio Albanac, Skenderbeg je odigrao izuzetno važnu ulogu ne samo za nadvladanje albanskog elementa nad srpskim u Srednjoj Albaniji, ne samo za nacionalni preporod Albanaca, već i za njihovo ujedinjenje pod njegovom zastavom i marširanje protiv turskog okupatora. Iako je Albancima muslimanske vere bilo jako-jako teško da se ujedine pod imenom i zastavom jednog hrišćanina, koji se i borio, pa i proslavio njegovom borbom protiv njihovog islamskog polumeseca, zahvaljujući svojim preporoditeljima, posebno pomenutom Naimu Frašeri, oni počinju da ga prihvaćaju, a posle oslobođenja Albanije od turskog ropstva, što je postignuto oružjem i borbom hrišćana Balkana, oni ga proglašavaju i za svog nacionalnog heroja, naravno – pretendiranjem da je bio Albanac, a ne Srbin.

Svetski naučnici, istoričari i istraživači, od vremena su rekli da je Skenderbeg bio Srbin. Rekao je to i njegov savremenik, Grk Teodor Spandugino Kantakuzino. Rekli su to i veliki prijatelji albanskog naroda, kao Austrijanac Von Hahn. Englezi su ga i uveli u svoju Enciklopediju kao Srbina.

I albanski su naučnici od vremena znali da je Skenderbeg Srbin, ali to ne samo što nisu rekli svom narodu, već su ga i indoktrinirali svojom falsifikovanom istorijom, pa i izuzetnom mržnjom, šovinizmom i rasizmom prema Srbima i svemu što je srpsko. Oni će intervenirati i u Redakciji Engleske enciklopedije da se skine ono Srbin pored imena Skenderbega. Teško onome ko se usudio da zucne što protiv albanske nacionalnosti Skenderbega, posebno pod socijal-fašističkom diktaturom Envera Hodže, koji se busao u prsa i za proleterski internacionalizam. Albanci su pod proleterskim internacionalizmom podrazumevali albaniziranje svega što im se sviđa, ne samo istorijskih ličnosti, već i teritorija susednih naroda.

Bio sam ja prvi, koji se usudio da Albancima kažem da Skenderbeg, njihov nacionalni heroj, svojim nacionalnim poreklom nije bio Albanac, već Srbin. Rekao sam im to na njihovom jeziku, usmeno i pismeno, što sam platio jako-jako skupo: uhapsili su me i osudili na 43 godina monstruoznog zatvora, više puta su pokušali i da me ubiju, odrali su me na živo 10 puta, razorili su mi porodicu, masakrirali su mi decu. U brazdi moje borbe za deenveriziranje, dešovinistiziranje i derasiziranje Albanaca, ja sam im to ponovio preko mojih studija i knjiga i po izlasku iz zatvora. Albanci su mi odgovorili zabranom mojih knjiga, paljenjem svih mojih knjiga sred Tirane, sataniziranjem i ponovljenim atentatima da me ubiju. Opevali su mi preko interneta i opelo, a svoje junake, isto tako preko interneta, pozvali da pođu u Ženevu i da me ubiju.

Makedonac dr Petar Popovski, poveden mojom makedonskom etimologijom prezimena KASTRIOT, posvetio se detaljnom studiranju problema i objavio u Skoplje 2006. voluminoznu knjigu od 1172 stranica velikog formata pod naslovom GEORGIJA KASTRIOT – ISKENDER, KRAL NA EPIR I MAKEDONIJA I VTOR ALEKSANDAR MAKEDONSKI, kojom nam dokazuje da je Skenderbeg bio njihov, makedonski. Ja sam mu tada odgovorio:

Kad bi se Skenderbeg digao iz groba i prišli mu Albanci muslimanske vere rečima: “Skenderbeg, ti je heroi ynë kombëtar, i shqiptarëve muslimanë!” (= Skenderbeže, ti si naš nacionalni heroj, Albanaca muslimana!), on bi pre svega tražio da mu to prevedu na srpski, jer albanski nije znavao ni reči, a zatim bi im odgovorio: “Pasja vero, a ko vam je to rekao?! Dajte mi sablju da im otsečem glave!” Kad bi mu prišli Makedonci Petra Popovskog i rekli mu: “Georgi, ti si našiot, makedonski geroj!” on bi im odmah odgovorio: “A od kad su se to moja braća Srbi preimenovali u Makedonce?!”

No, dok su mene satanizirali, protiv Petra Popovskog ovi Albanci još nisu preduzeli nikakve mere. Samo što su ga pokrili ćutnjom. Pa i mene, satanizirajući me, nigde ne iznose moje argumente za ono što pretendiram, da ne bi Albanci tim putem saznali istinu. Albanski se narod još uvek drži u srednjevekovnom mraku, što im je pre koje decenije otvoreno rekao nemački akademik, prof. dr Bernhard Tönes.

Ali, pre nekoliko meseci, Švajcarac Oliver Schmit je objavio svoje delo ISTORIJA SKENDERBEGA, koju su komercijalni Albanci odmah preveli i objavili na svom jeziku. Tu se za Skenderbega kaže i dokazuje da nije Albanac, već Srbin. Ovo je potreslo Albance Albanije i njihove dijaspore po svetu, jer više nemaju posla ni sa SERBINOM Kaplan Burović, niti sa Makedoncem Petar Popovski. Preko svega, knjiga Švajcarca je napisana na jednom svetskom jeziku, preko koga će svi saznati istinu o Skenderbegu. Sada se ovi Albanci vraćaju kod reči njihovog eks-ambasadora pri OUN dr Abdi Baleta, koji im je pre jedne decenije rekao: “Sa žaljenjem konstatiram da nam izlaze reči Kaplana Burovića”.

Uznemirenje Albanaca je stiglo do tog stupnja da su sred Tirane, značajne ličnosti, izjavile: “U Albaniji stvari će ići sve više naopako, dok se sa centra Tirane ne skine spomenik Skenderbega i ne postavi tamo spomenik Sultana Murata”. Citiram iz značajnog dnevnog lista Tirane PANORAMA God. VIII, Br. 2423, Tirana 02.VII.2009, str. 14, koji je najviše čitan u Albaniji. Ismail Kadare, koji nas stavlja na znanje za tu izjavu, ne donosi nam i ime te osobe upravo zato što je važna ličnost, moguće i njegov kolega. Ali nam zato iznosi ime Husamedina Feraj, pedagoga političkih i socijalnih nauka na Universitetu u Prištini, koji je, opet citiram Kadarea, izjavio: “Jedan drugi negator Skenderbega, ovaj put sa Kosova, piše crno na belo da je “antialbanac Ðerđ Kastrioti glavni protagonista komunističke istoriografije, unet u tekstove istorije od komunista”…Veliko je čuđenje što ovaj novi negator Skenderbega ima podršku u universitetskim krugovima, pa i u poluzvaničnim krugovima Albanije…”– piše Kadare, koji je javno, preko medija, pozvao Albance da mi zatvore sva vrata i da mi ništa ne objave.

Istina je voćka čudnovata. Što se više bore protiv nje, snažnije cveta i grana se.

Kako naglasih, Skenderbeg ima posebne zasluge za albanski narod, pa je prema tome i zaslužio da ga proglase za svog Nacionalnog heroja. Što nije i po nacionalnosti Albanac, to ni najmanje nije važno. Ako budemo izbacili iz naše istorije sve one ličnosti, koje nisu naše nacionalnosti, ne samo što ćemo time manifestirati flagrantni racizam, već ćemo masakrirati i unakaziti našu istoriju, učinićemo je svakako jadnom i siromašnom, kržljavom i rudimentarnom. U istoriji svih naroda imamo značajnih ličnosti, koje, po svom nacionalnom poreklu, pripadaju jednom drugom narodu. Mi, Jugosloveni, imamo Albanca Sinan Hasani, koji nam je bio ništa manje već predsednika Jugoslavije. To nama ni najmanje ne smeta. Naprotiv, i dičimo se, njim i našom nacionalnom tolerancijom. Ali, Albanci još ne poznaju nacionalnu toleranciju. Oni su utopljeni u muslimanski fundamentalizam, ekstremni nacionalizam, šovinizam i rasizam. Oni aktuelno žive sa jednom porobljenom dušom od jedne mržnje, koja ih razoružava od svake ljudske dobrote, kako to kaže albanski pesnik Xhemal Ahmeti, koga sam ja osvestio i doveo k ovom svom sadašnjem saznanju.

Ismail Kadare ni najmanje ne treba da se čudi što se traži da se umesto spomenika Skenderbega podigne na to mesto, sred Tirane, spomenik Sultana Murata, jer mnogi njegovi Albanci nisu ništa drugo do albanizirani Turci. Pa i mnogi drugi, ne samo islamske veroispovesti, turska su kopilad, što nam svakodnevno dokazuju njihovim postupcima i držanjem, njihovim rečima i predlozima, što nije slučaj samo u Albaniji, već i kod nas. Čestitam našem istoričaru Mr. Živko Marković, koji nam je to smelo izneo u njegovom značajnom delu KARAÐORÐEVA SRBIJA.

Albanci su još uvek u nacionalnom previranju. Iako se svaki od njih izjavljuje za Albanca, njihovi pogledi su upravljeni prema svojoj naciji, gde su im rođaci i grobovi pradedova. Svesni ovoga, vlastodržci Albanije su pokušali da ih albaniziraju nasilno, da ih asimiliraju. To su pokušali da učine i samnom. Rezultat – zna se i vidi se sasvim jasno! Pametni ljudi su nam od vremena rekli da se ovi problemi ne rešavaju asimiliranjem, već integriranjem i slivanjem, kako su se to rešavali kroz vekove.

FALSIFIKOVANJE KULTURE ULCINJA

FALSIFIKOVANJEKULTUREULCINJA

PovodomizdanjaEKSPOZITË EKRIJUESVETË VENDLINDJES

 

Piše: Prof. DrKaplanBUROVIĆ, akademik

Ekstremno nacionalistički, šovinistički i rasistički nastrojeni intelektualci albanske dijaspore (emigracije) u Ulcinju, pošto su falsifikovali istoriju grada Ulcinj, preko svog izdanja na albanskom jeziku IZLOŽBASTVARAOCAZAVIČAJA, nastoje da falsifikuju i nauku i kulturu ovog našeg grada, da bi ga tako, pred svetom, prikazali kao “čisto” albanski grad u svakom aspektu.

U ime Centra kulture grada, a u saradnji sa Bibliotekom “Mirko Srzentić” u Ulcinju, oni su u pomenutoj brošuri sakupili imena i kratke biografije svojih ljudi, koje proglašavaju za naučnike i istraživače, iako nemaju nikakva naučna otkrića, pa ni naučna zvanja i titule. Proglasili su za književnike svoje ljude, koji još nisu objavili nijedno književno delo. Proglasili su za slikare, kompozitore, pjevače, umetnike svoje Albance, koje niko ni u Ulcinju ne poznaje za takve, kamoli van Ulcinja. Proglasili su za Ulcinjane i one Albance, koji nisu Ulcinjani. Štoviše, proglasili su za Albance i one Ulcinjane koji su Srbo-Crnogorci, ili Hrvati i drugih nacionalnosti.

U isto vreme oni uvode u toj “IZLOŽBI” i neke Srbo-Crnogorce, pa i takve, bez ikakvih naučnih zvanja, da bi na taj način maskirali svoj falsifikat i opravdali svoj “kriterijum”.

Da bi se ovi Srbo-Crnogorci utopili u moru Albanaca, oni ne samo što mistificiraju i prelaze ćutke preko stvarnih srbo-crnogorskih stvaraoca, već su i lukavo pripremili ovo izdanje: koji mesec ili koju godinu pre izdanja ovog falsifikata, oni su forsirali da njihovi Albanci objave u kojem listu kojekakav člančić, da štampaju koju brošuru ili objave koju audiokasetu, pa su priredili i koju “izložbu” svojih “slikara”, koji “koncert” svojih “pevača”, “muzičara”. Sa druge strane, svim mogućim sredstvima nastojavaju da guše stvaranje meštana, Srbo-Crnogoraca. Ovako, ispunjavajući ovu “IZLOŽBU” svojim svakojakim početnicima, Albancima, i – ćuteći za stvarne srpsko-crnogorske stvaraoce – oni nam pretstavljaju nauku i kulturu Ulcinja kao pretežno albansku, kao što nam i stanovništvo Ulcinja pretstavljaju kao pretežno albansko, registrirajući kao Albance sve muslimane grada i okoline, iako dobro znaju da većina muslimana Ulcinja i okoline nisu Albanci, već pre svega Srbo-Crnogorci, zatim Turci, Vlasi, Grci, Romi, Cigani i drugi. Oni su i crnce Ulcinja registrirali kao Albance.

Uzmimo za primer dubinu vekova do koje su dospeli u svojim “istraživanjima” ovi Albanci. Oni nam navode kao svog književnika od njih tzv. Gjon Buzuku, koji je svoje delo “Meshari” (prevod liturgije sa srpskog) objavio 1555, znači u XVI veku. Za našeg autora dela “Žitije Svetoga Jovana”, koje je iz XI veka, nema ni pomena. Ako nisu hteli da beleže Popa S. kao autora tog dela na srpskom jeziku, bar su ga kao prevodioca tog dela sa srpskog na grčki trebali spomenuti, a autora označiti kao ANONIMUS. Prećutkivanje ove istine od ništa manje već pet vekova pre “njihovog” “Meshara”, demaskira autore te “IZLOŽBE” kao falsifikatore istorijske istine, što nije učinjeno slučajno, jer nemamo posla samo sa “Žitijem Svetoga Vladimira”, već i sa mnogim drugim delima naše nauke i kulture, koja su sledila pomenuto “Žitije” i prethodila tom “Mesharu”. Koliko za primer spominjem i kneginju Jelenu Hrebeljanović, njeno delo “Gorički zbornik” (iz godine 1441), pa Nikona Jeruzalemskog i njegova dela “ŠESTODNEVNIK” (1439) i “POVEST O JERUSALIMSKIM CRKVAMA” (1441). Da i samo jedno od ovih dela imaju ovi Albanci na svom jeziku i od svojih ljudi, prolomili bi nebesa urlicima o svojoj superiornosti nad našom naukom i kulturom, pa bi uzeli to i kao dokaz da je Ulcinj njihov.

Treba znati da su se u srednjem veku dela nauke i kulture pisala i na latinskom jeziku. Albanci prisvajaju i tuđe autore, koji su pisali na latinskom jeziku o njima. Mi nemamo potrebu da prisvajamo tuđe, jer su naši Srbo-Crnogorci pisali o sebi, znači o nama i našim pradedovima, i na latinskom jeziku. Koliko za primer spominjem ulcinjskog Srbo-Crnogorca biskup Martin Šegun, iz XVI veka, autor prvog dela o Skenderbegu, zatim Srbo-Crnogorca nadbiskup Marin Bici, iz XVI veka, autor prve značajne istorije o Skenderbegu, koji je u raportu Papi 1610. rekao da se Albanija prostire do reke Drim i da je preko te reke Srbija.

Kad smo već kod tzv. Gjon Buzuku, da spomenemo i nekoliko primera prisvajanja (albaniziranja) naših autora. Ja sam jednom drugom mojom studijom dokazao da od Albanaca zvani Gjon Buzuku nije Albanac, već Hrvat. U Hrvatskoj dan-danas živi klerikalna porodica Buzuk, dobro poznata Albancima. Isto tako nisu Albanci ni nosioci prezimena Draga, Mavriq, Ushaku, Bushati, Luković i puno drugih, čija nam prezimena jasno svedočeo o njihovom nealbanskom poreklu. Pa i mene: oni su me prisvojili i prikazali kao Albanca u toj njihovoj “IZLOŽBI”. A koliko sam Albanac, to su preko svih medija sami kazali celom svetu, da su se i svetske naučne institucije revoltirale od te njihove prljave ujdurme.

U vezi sa ovim je i arbitrarno albaniziranje naših imena. Konkretno tzv. Gjon Buzuku je Ivan Buzuk, Draga je Dragović, Resulbegu je Resulbegović, a moje Resuli oni sasvim dobro znaju da je Burović, ali me prikazuju sa pseudonimom, da bih izgledao kao Albanac. Onamo gde ovo nisu mogli učiniti, kao npr. kod dr Radomira Ðuranovića, navode naslov njegovog dela u prevodu na albanskom jeziku, da bi i njega ovako prikazali kao Albanca. Drugim Srbo-Crnogorcima ne navode naslove dela nikako, da se ne bi preko tih naslova saznalo da nisu Albanci. U isto vreme, i najmanjoj brošuri Albanaca, i najbeznačajnijoj, navode naslov – naravno na albanskom jeziku.

Oni su proglasili za Ulcinjane i one Albance, koji ničim ne pripadaju Ulcinju, kao što su Ismail Doda, Tahir Gjeçbitraj, Hajrullah Koliqi, Ahmet Maraj, Mejreme Maraj, Mehmet Kraja, Qazim Muja, Muzafer Koliqi, koji pripadaju Baru ne samo po svom rođenju, već i po tome što tamo i žive, pa moguće i stvaraju. U isto vreme oduzimaju pripadnost Ulcinju Srbo-Crnogorcima ulcinjskih porodica, kao što su stvaraoci Nikon Jeruzalemski, Mihailo Gazivoda, Dževdet Resulbegović, njegova unuka Paulina Resulbegović, Milo Ćetković, Aleksandar Janinović, Dušanka Burović, posebno onim Srbo-Crnogorcima koji su živeli i stvarali u Ulcinju, kao što su Pop S., Jelena Hrebeljanović, Martin Šegun, Savo Kosanović, Nikola Petrović, autor divne poeme ULCINJSKO KOLO, i puno drugih.

Oni su proglasili za naučnike-književnike-umetnike svoje Albance: Ali Cenaj, Malić Čaprić, Tahir Gjeçbitraj, Mehmet Gjoni, Anton Kastrati, Ismet Lamoja, Ahmet Maraj, Mejreme Maraj, Nexhatin Mavriqi, Bajram Rexha, Mehmet Bardhi, Fadil Taipoviq i druge, za koje, kako priznaju i sami, još nisu objavili ni jednu jedinu brošuru, pa se ne zna ni kakvo su to naučno otkriće učinili, ili kakvo su to delo ostvarili. U isto vreme nema ni pomena o Srpsko-Crnogorskim naučnicima, koji su se afirmirali kao takvi ne samo u Ulcinju i Crnoj Gori, ne samo u granicama eks-Jugoslavije, već i preko tih granica, na svetskom nivou, kao što je akademik, prof. dr Kaplan Burović (jedini Ulcinjanin akademik, što više i POČASNI ČLAN Akademije nauka i umetnosti!), zatim Šuajp Resulbegović, koji je naučno lečio bračni sterilitet širom ek-Jugoslavije, arh. Selim Resulbegović, dobitnik mnogih konkursa i nagrada, nacionalnih i međunarodnih, i drugi. Nema pomena o mnogim Srpsko-Crnogorskim arheolozima, istoričarima, piscima i umetnicima, kao što su već spomenuti od nas Pop S., Jelena Hrebeljanović, Nikon Jeruzalemski, Martin Šegun, Nikola Petrović, Savo Kosanović, Mihailo Gazivoda, Dževdet Resulbegović, Milo Ćetković, Luka Knežević, Aleksandar Janinović, Dušanka Burović i nespomenuti: Bošković Ðurđe, Kovačević Mirko, Aleksandar Jovićević, Ambroz Kapor, Korać Vojislav, Marjanović Čedomir, Martinović J., Marković Č., Kujović P., Milošević Miloš, Pejović Ðoko, Ražnatović Novak, Stanojević Gligor, Subotić G., Vučić Jovo, Vinaver Vuk i puno drugih.

Da bi mistificirali, oni su proglasili za naučnike, književnike i umetnike i one Albance, koji su tu i tamo objavili koji člančić bez i najmanje vrednosti, od onih koje i sami autori zaboravljaju odmah po objavljivanju. Preko svega, kako rekosmo, nekoliko meseci ili koju godinu pre štampanja ove “IZLOŽBE”, oni su organizovali objavljivanje “dela” svojih početnika, književnika i umetnika, kako bi naduli “IZLOŽBU” imenima Albanaca. Koliko za primer spominjem: Rrezarta Duraku, Jaho Kollari, Hodo Lukoviq, Suzana Llolla,, Skender Osmani, Sari Resulbegu, Ali Salaj, Haxhi Shabani, Zhaklina Zadrima, Gjovalin Gjonaj, Vesel Pelinku, Gzim Salaj, Nail Suka i dr.

I tretman ovim ličnostima nije učinjen na korrektan način. Albancu Mehmet Bardhi, koji nije ni naučnik, ni književnik, pa ni umetnik, koji nije obavio ni koju brošuru, stavljaju na raspoloženje ništa manje već 13 reda teksta, dok akademiku, prof. dr Kaplan Resuli, za koga pretendiraju da je Albanac, ali sasvim dobro znaju da je Srbo-Crnogorac, svetski poznat kao književnik i naučnik sa 100 objavljenih dela, stavljaju na raspoloženje četiri ipo reda. I dok ovom Srbo-Crogorcu od 100 dela navode samo jedno, roman IZDAJA, koji je objavio na albanskom jeziku i uveden je u zvanične programe Ministarstva prosvete Albanije zajedno sa dva druga dela ovog autora, njegovom učeniku, Albancu Hajro Ulqinaku, navode 11 dela, od kojih nijedno nije u programu Ministarstva prosvete Albanije. Uzgred budi rečeno, akademika Resuli (Burović) nisu hteli ni da spomene u toj “IZLOŽBI” (Zato što je izjavio da nije Albanac!), ali je hitno intervenirao jedan član komisije, koja je određivala koga da uvedu, a koga ne.

Treba da naglasimo da i biografije autora, koji su uneti u ovoj “IZLOŽBI”, nisu ispravne. Za svoje Albance nisu izneli ništa negativno što oni imaju u njihovim biografijama i delima, dok za naše Srbo-Crnogorce nisu uneli ništa pozitivno što ovi imaju u njihovim biografijama i delima. Njihovi “naučnici” i “književnici”, pa i “umetnici”, upregli su se da indoktriniraju Albance falsifikatima, lažima i klevetama protiv crnogorskog naroda, da ih huškaju na bazi veliko-albanskog šovinizma i rasizma protiv integriteta Crne Gore i drugih eks-republika Jugoslavije, pa i protiv samog albanskog naroda (nastojali su i nastoje da ih indoktriniraju enverizmom!), dok su naši, srpsko-crnogorski naučnici, književnici i umetnici učinili sve da ih preko svojih dela osveste za naučnu istinu, da bi se otresli enverizma, veliko-albanskog šovinizma i rasizma.

Naši su naučnici, književnici i umetnici pisali i na albanskom jeziku i dali značajan doprinos u albanskoj nauci i kulturi, književnosti i umetnosti, kao što su i naši narodi dali značajan doprinos u svemu, pa i u borbi albanskog naroda za oslobođenje od turskih i fašističkih italo-nemačkih okupatora Albanije, preko svega i u borbi za slobodu i demokratiju Albanije od socijal-fašističkog terora Envera Hoxhe. Iz pera Srbo-Crnogorca Pavla Anđelića je izašao prvi pisani dokumenat na albanskom jeziku. Naš Ivan Buzuk je autor prve štampane knjige na albanskom jeziku. Srbin dr Petar Bogadan je najveći književnik stare albanske književnosti. Srbo-Crnogorac Kaplan Burović je autor romana IZDAJA, koji su sami Albaci proglasili za glavno delo albanske proze svih vremena, pa i za JEVANÐELE albanskog patriotizma. On je i autor albanoloških teza, prihvaćene na sve strane sveta kao naučna istina o poreklu Albanaca. Preko svega, mi smo dali albanskom narodu i njihovog Nacionalnog heroja – Skenderbega. U svim oblastima života i stvaranja albanskog naroda vidi se ruka svih susednih naroda, posebno Srba. Srbi su ti koji su prvi na svetu i priznali Albaniju 1913. godine za nezavisnu državu, pa i koji su štampali i poslali Albaniji prvi bukvar posle njenog oslobođenja! Srbin Dositej Obradović je taj, koji je u Albaniji otvorio i prvu školu na albanskom jeziku! Ništa od ovoga nemamo kod albanskin “naučnika”, “književnika” i “umetnika”. Bože sačuvaj da ma ko od njih napiše jedno pozitivno delo na srpskom jeziku, o Srbo-Crnogorcima, Makedoncima, Grcima, Vlasima, kao što je to učinio naš Marko Miljanov za Albance. Oni znaju samo da kleveću i lažu protiv našeg naroda, da nas optužuju da smo im mi “okupirali” “njihove” teritorije (iako znaju sasvim dobro da su iz Rumunije, u oblast Mata, Srednja Albanija, stigli čitavih pet vekova posle Srbo-Crnogoraca i Makedonaca!), pa uz to dodaju da smo im mi srušili “njihovu” jako-značajnu “antičku” kulturu, pa vršili i “kulturocid” nad njima i nad tom njihovom ”velikom”” kulturom, kojom su nas – južne Slovene – “okupirali”, kako se to izražava njihov Ismail Kadare.

Preko svega, treba znati da u svakom narodu, sledstveno i u svakom gradu, imamo pozitivno i negativno stvaranje, imamo nauku i antinauku, demokratsku i antidemokratsku kulturu. Albansku dijasporu (emigraciju) Ulcinja karakteriše antinauka, posebno u oblasti albanologije. Nju karakteriše i antidemokratska kultura u svim njenim vidovima. Sa antinaukom, i kad ona izvire iz mozga naših srpsko-crnogorskih stvaraoca, treba da raskrstimo, treba da je otstranimo i zamenimo sa naukom. Isto to treba da učinimo i sa antidemokratskom kulturom. Pogotovo ovo treba da učinimo sa antinaukom i antikulturom emigracije, došljaka, koji ni po kojem zakonu, ni našem, niti međunarodnom, nemaju pravo – u konkretnom slučaju – da albaniziraju ni teritoriju, niti žival, naše stanovništvo. Naprotiv, njihova je dužnost da se integriraju u život i stvaranje Crne Gore, pa i da se sliju sa Crnogorcima. A delo ovih Albanaca, koje uzeh na razmatranje, ne govori nam o njihovom nastojanju da se integriraju u život i stvaranje Crne Gore, već suprotno. Oni usiljeno rade na konzervaciji njihovih nacionalističkih karakteristika, preko antinauke i antidemokratske kulture. Štaviše, oni su otvoreno impenjirani za albanizaciju Crnogoraca i crnogorskih teritorija, na oči crnogorskih vlasti, koje ih gledaju, pa im i pljeskaju. Ili ovo nije istina?!