Kaplan Burovic

Home » Tekstovi Kaplana Burovica » KNJIGA BUROVIĆI I JUGOSLOVENSKA STVARNOST

KNJIGA BUROVIĆI I JUGOSLOVENSKA STVARNOST

KNJIGA BUROVIĆI I JUGOSLOVENSKA STVARNOST

 

Jedno od kapitalnih dela akademika, prof. dr Kaplana Burovića jeste i knjiga BUROVIĆI – PORODIČNA ISTORIJA, koja je, u izdanju Izdavačke kuće “Balkan”, uspela da izađe iz štampe i pored svih prepreka i sabotiranja sa svih strana.

Predgovor joj je napisao naš čuveni publicista Savo Zmajević, poznat po mnogim njegovim dopisima i studijama, pa i po njegovoj knjizi HIPOKRIZIJA SUŽIVOTA, objavljena prošle godine.

Knjiga Akademika Burovića je velikog formata, A4. Ima 458 stranica, slogom br. 10, delimično br. 9, a fusnote br. 8. Snabdevena je dokumentima, mapama, slikama, genealoškim stablom, koje je razgranato i po bratstvima, zalazeći duboko u prošlost, čak do Nemanjića. Lično Stevan Nemanja, jednom od predaka ove porodice, dodeljuje titullu grofa, koja se nasleđuje s kolena na koleno, a priznaje im se i od Senata Mletačke Republike, kao i od vladara, kraljeva i imperatora drugih zemalja, pa i preko mora i okeana, tamo – u Americi.

Kako vidimo iz dokumenata, Burovići pripadaju slovenskom plemenu Stojšića. Oni su jedna od najstarijih srpsko-crnogorskih porodica Perasta i čitave Boke, koja je dala Perastu čitavu dinastiju vojvoda, sudija i gradskih kapetana, vrlih sinova i kćeri, koji su se afirmirali i kao intelektualci, pesnici, književnici, naučnici, doktori, profesori, akademici, visoki sveštenici, državnici, ambasadori, generali, admirali, sportisti svetskog glasa i umetnici, dobrotvori, preko svega vrli junaci i heroji, koji su lili svoju krv i položili živote ne samo za slobodu njihovog Perasta, njihove Boke, njihove Crne Gore, već i za slobodu Hercegovine, Bosne, Hrvatske, Makedonije, za slobodu Srbije (Kosmeta), pa i za oslobođenje Beograda od turskog ropstva. Štaviše oni su doprineli i u Rusiji. Tako su oni dali ne samo Perastu, već i Herceg Novom (koji se i oslobađa od turskog ropstva sabljom grofa Ivana Burovića), čitavu dinastiju guvernera i čuvenih ljudi. Guvernere, kapetane, paše, sandžakbegove, pa i vezire oni daju i Hercegovini, Bosni, Braču i Budvi. Oni su se kao takvi afirmirali i van granica slovenstva, u Mletke i širom Italije, u Grčkoj, Albaniji, u Turskoj, pa i u Americi. Tako se ovim Burovićima danas diči ne samo njihova domovina Crna Gora, već i mnoge druge zemlje, ne samo Srbo-Crnogorci već i mnogi drugi narodi, s kraja na kraj Balkana i Evrope, s kontinenta u kontinent i s kraja na kraj sveta.

Kad su stigli u Perast, Burovići su se, kao i svi Sloveni, klanjali Perunu. Tu oni poprimaju hrišćanstvo. A kad se hrišćanstvo odeli na katoličanstvo i pravoslavlje, oni, kao i dobar deo Peraštana, pripali su katoličanstvu, kome kroz vekove daju i nekoliko biskupa i nadbiskupa, od kojih je biskup Petar Burović ušao i u istoriji Boke i čitave Crne Gore, dok je biskup Josip Burović, u jednoj ruci držao krst a u drugoj sablju, pa je lio svoju krv i za oslobođenje Beograda.

Burovići Perasta dali su crnogorskoj kulturi značajnog grofa Nikolu Burovića, koji je čitav vek pre Vuka Karadžića sakupljao folklor, narodne pesme, pa je i sâm pisao i u crnogorskoj književnosti pretstavlja barok. Ovi su Burovići dali Crnoj Gori i prvu Crnogorku pesnikinju, grofica Jozefina Burović, koja – u isto vreme kad i Njegoš – objavljuje u Dubrovnik svoju prvu zbirku pesama.

Ulasku Turaka u Boku plaćaju svoj danak i Burovići: Miloš, sin grofa Jovana Burovića preveri se u muslimana, pa od njega potiču svi današnji Burovići muslimani, koji – posle oslobođenja Herceg Novog – prelaze u Plav i Gusinje, a otuda u Sandžak, u Čitluk, kraj Senice. Iz čitlučkog gnezda će se razleteti na sve strane, u Sarajevo, u Skoplje i u Tursku. Stigli su i u Beograd.

Neki od ovih muslimaniziranih Burovića, još u Herceg Novi su promenili prezime u Rizvanagić, Sulejmanagić i Resulbegović. Posle povlačenja u Hercegovinu, u Trebinje, neki su Resulbegovići promenili prezime u Hadžihasanović (po svom ocu hadži Hasan-begu Resulbegoviću), Rifatbegovići, Adembegovici, Osmanpašići, Dizdarevići, Kapetanovići (po kapetanu Sabit-begu Resulbegoviću, koji je bio paša sa dve tuge, sandžakbeg Hercegovine, koju je nastojao da otcepi od Turske Imperije i da je proglasi za zasebnu državu, a uz pomoć i saradnju sa Napoleonom!), Defterdarevići i drugi.

Veleslavni Hasan-beg Resulbegović Trebinjski, Njegošev savremenik, uspeva da Hercegovinu otcepi od Bosne i proglasi za zaseban pašaluk, pa je jedno vreme faktički bio i njen vezir, dok se ne imenova od sultana na tu dužnost Ali-beg Rizvanbegović, Njegošev pobratim.

Iz Herceg Novog jedan deo Resulbegovića su se preselili u Ulcinj, gde i danas žive. Oni su odmah uzeli u svoje ruke svu vlast u Ulcinju, pa su iz svog krila izveli čitavu dinastiju kajmekama i paša, pa i jednog sandžakbega, koji je vladao u Skadar pre Bušatlića, sa kojima su se ovi Resulbegovići srodili, a srodiće se i sa samim sultanom Turske, koji Hasan-begu Resulbegoviću Ulcinjskom daje za nevestu svoju kćerku.

Posle oslobođenja Ulcinja od turskog ropstva Resulbegovići nastavljaju da vladaju tu kao gradonačelnici, pa su izveli iz svog krila i veleslavnog crnogorskog vojvodu Arslan-bega Resulbegovića i pukovnika JNA Dževdeta Resulbegovića, koji je bio i specijalni ambasador SFR Jugoslavije.

Posle okupacije Boke od strane Austro-Ugarske Burovići su istrebljeni, jer su se svi potivstavili okupaciji. Spasili su se samo oni koji su uspeli da prebegnu u Italiju, Grčkoj i u slobodni deo Crne Gore.

Prebegli u Italiju sačuvali su dan danas katoličanstvo i grofovsku titulu. Prebegli u Grčku i Crnu Goru prešli su u pravoslavlje.

Pravoslavni Burovići iz Crne Gore prešli su u Čajniče, a iz čajničke kolevke na sve strane sveta. Stigli su i u Beograd, na Kosmet (gde su se borili protiv nazi-fašističkih italijanskih, nemačkih i albanskih okupatora!), pa i u Rusiju, gde su se izvili u ponos ove zemlje.

Znači, Burovići su ne samo pravoslavne, već i katoličke, pa i muslimanske vere. Tako nam Akademik Burović dokazuje ne samo dokumentima, činjenicana i skrupuloznim naučnim argumentima, već i na terenu, konkretnim živim Burovićima, njihovim adresama, da ih svako može sresti i da se tako uveri da Srbi nisu samo pravoslavni, već i katolici, pa i muslimani. A kao Burovići su i mnoge druge srpske porodice. Ovo je jedan od glavnih ciljeva Akademika i ovog njegovog dela.

Kroz neprekidnu borbu srpskog naroda neprekidno su se borili i Burovići. U listi Burovića ubijeni i streljani za narod i domovinu, koju je sastavio Anton Burović i objavio u knjizi Akademika Burovića TAMO – NA KOSOVO!, Ulcinj 2008, registrirani su 24 Burovića. Tu piše da je bimbaša (major) turske vojske Mustafa Resulbegović, zbog učešća u Hercegovačkom ustanku 1875. godine na strani naroda (pravoslavnih Srba Hercegovine), streljan od Turaka sa roditeljima, otac Omer-paša i majka, sa sestrama i bratom Salihom, ženom i maloletnom decom: sin Omer (1870-1875) i kćerka Ajkuna (1873-75), prvo dete od pet godina, a drugo, kćerka, od dve godine.

Narodno-oslobodilačkoj borbi jugoslovenskih naroda Burovići su dali 10 palih boraca u partizanske redove i po nemačkim koncentracionim logorima, pa i u Jasenovcu, gde su streljani Mihailo Burović i njegova majka Jelena. Vasilije i njegov brat Krsto Burović strelajni su od albanskih fašističkih okupatora Kosova kao pripadnici NOV. Posle rata ime Vasilija dato je jednoj srpskoj školi u Ðurakovcu, blizu Peći. I Ćazim Resulbegović je streljan od albanskih fašističkih okupatora Ulcinja. Njegovo je ime dato jednoj ulici grada i vojnoj karauli u selo Sveti Ðorđe, na granici prema Albaniji.

Burovići su se kao retko ko borili i protiv socijal-fašizma Josipa Broza Tita. Među njima se posebno istako sâm autor knjige, Akademik Burović, koji je sav svoj život proveo po zatvorima, dok je Šukrija Burović platio to svojom glavom, ubijen je u zatvor bez suda.

Burovići su se istakli i u sramnom Otadžbinskom ratu, gde su se hrišćanski Burovići borili samo na jednoj strani, a muslimanski na obe, i na muslimanskoj, ali i na hrišćanskoj. Velimir Burović, poginuo kao prvoborac tog rata, odlikovan je medaljom “Gavrilo Princip”, dok je Aleksandar Burović, i on pao u tom ratu, dva puta odlikovan ZLATNOM MEDALJOM. Natalija Burović je pala u borbi za odbranu Sarajeva 1992, dok je Zaim, jedinac u roditelje, pao u borbi za Trebinje 1993. i odlikovan od jugoslovenskih vlasti medaljom za hrabrost.

Burovići hrišćani su se preko vere držali srpstva, dok su se Burovići muslimani, svesni svog srpskog porekla, u očitoj suprotnosti sa verom, često opredelili za srpstvo, boreći se ovako protiv svoje muslimanske braće. Pomenuti puk. Dževdet Resulbegović, sa svojim sinom Ljubomirom, suprotstavio se i Tuđmanu u Hrvatskoj.

Kako vidite, mnogi Burovići muslimanske vere dali su svojoj deci čisto srpska imena. Jedan je Resulbegović i svoje prezime, nasleđeno od oca, službeno promenio u Burović, dajući ovako svoj lični primer našim muslimanima što treba da učine da se više ne ponovi bosanska tragedija. Burovići su kroz vekove zastupali najprogresivnija strujanja svoga vremena i bili primer za ostale Srbe, kako muslimanske vere, tako i za one hrišćanskih vera.

Mnogi su se Burovići muslimanske vere ženili i sa Srpkinjama pravoslavne vere. Prevazilazeći versku podvojenost, svojim ličnim primerom oni su militirali za novo ustrojstvo srpskog naroda. Kao takvi oni su se oduprli i turcizaciji i albanizaciji.

U Ulcinju albanski emigranti vrše šantaž i najprljaviji pritisak nad svim našim muslimanima da se izjave za Albance. Akademika Burovića su i na živo odrali za to 10 puta, u doslovnom smislu reči, rušeći mu porodiću i masakrirajući mu decu. I dan danas oni nastavljaju da ga šikaniraju svakako zato što im se odupire.

Upravo u ovo vreme, kad Albanci, pored destruktivne i lažne propagande, vrše i pritisak, i šantaž, i zločine nad našim muslimanima da se izjave za Albance, Akademik Burović im je pritekao u pomoć svojom knjigom, kojom im dokumentima dokazuje ko su i što su. Ovo je učinilo ove Albance da pobesne, pa su na našeg Akademika izvršili i više atentata, a objavili su i čitavu knjigu, kojom svim silama i falsifikatima nastoje da Resulbegoviće prikažu kao Albance. Oni su organizovali protiv Akademika Burovića i neke njegove rođake, pa su ih i platili da se pobune protiv njega, da ga oteraju iz kuće gde ga majka rodila, jer – kad god ga vide u Ulcinju – njima je tesno.

Knjige Akademika Burovuća, iz izdanja u izdanje, čine da se ovi Albanci iz godine u godinu osećaju sve tesnije u Ulcinju, u čitavoj Crnoj Gori i na sve strane eks-Jugoslavije. Svim svojim knjigama i posebno ovom o Burovićima, Akademik Burović je doprineo kao niko drugi za osvešćenje našeg naroda, muslimana i hrišćana, za njihovu mobilizaciju kao braća iste krvi protiv verskih predrasuda, za njihovo nacionalno osvešćenje, zbratimljenje i ujedinjenje, a u borbi sa domaćim i stranim neprijateljima. Zasluge Akademika Burovića su velike, jako velike i izuzetne. Iz knjige u knjigu one postaju sve veće, jer ovaj Akademik, kao retko ko, ono što piše zastupa i praktično u svom svakodnevnom životu, ne obzirući se na kuršume koji mu pište pored ušiju, ne zato što je besmrtan, već zato što je svestan da bez sudnjeg dana nema smrti.

Pod naslovom RESULBEGOVIĆI – PORODIČNA ISTORIJA ova je knjiga po prvi put objavljena 1994. godine, znači u jeku bratoubilačkog rata u Bosni i Hercegovini. Godine 2008, dopunjena granom Burovića i ažornirana novim dokumentima, Akademik je objavljuje po drugi put, a pod naslovom BUROVIĆI – PORODIČNA ISTORIJA. Sada, i oni koji su se suprotstavili prvom izdanju, uzimaju ga na telefom i kažu mu: “Nedostiživ ste!” U redakciji lista TABLOID, u Beogradu, rekoše mu: “Fenomenalno!” I pored toga knjiga se pokriva ćutnjom, kako od njegovih albanskih neprijatelja, tako i od jugoslovenskih titoističkih i fundamentalističkih neprijatelja, koji – u savezu sa albanskim – nema tog zločina i svinjarije koju ne čine protiv njega. Snažno pero akademika, prof. dr Kaplana Burovića, iz knjige u knjigu, demaskiralo je i jedne i druge onako kako im to do danas još niko nije učinio to. Zato ova knjiga, pored već istaknute važnosti, ima i puno drugih značajnih odlika, koje se preko jednog ovakvog kratkog prikaza ne mogu istaći.

Luka TOMOVIĆ


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: