Kaplan Burovic

Home » Tekstovi Kaplana Burovica » AKADEMIK KAPLAN BUROVIĆ U ALBANSKIM ENCIKLOPEDIJAMA

AKADEMIK KAPLAN BUROVIĆ U ALBANSKIM ENCIKLOPEDIJAMA

Akademik, prof. dr Kaplan Burović, rođen u Ulcinju 1934. godine, od vremena nam je rekao da su njegova naučna otkrića iz oblasti albanologije uneli profesori Državnog univerziteta u Tirani (DUT) u svoja predavanja, još prije njegovog hapšenja. Naveo nam je i ime doc. Anastas Dodi, koji je u svoja predavanja na Univerzitetu uneo otkrića Akademika Burovića iz oblasti fonetike albanskog jezika. Drugi su uneli otkrića iz oblasti morfologije, treći iz oblasti sintakse, iz oblasti leksikologije, etimologije, pa i iz oblasti istorije albanskog naroda, etnografije, sociologije, politikologije. Preko svega  – i njegova gesla i parole protiv socijal-fašističkog terora na Balkanu. Unio ih je i lično Enver Hodža, u njegovim ispovestima i priznanjimja svog banditizma.

Još prije hapšenja Akademik Burović se afirmirao u Albaniji ne samo kao književnik, već i kao naučnik, albanolog, pa i kao društveno-politička ličnost od prve ruke, iako su vlasti učinile sve da se spriječi u svemu tome. Ni najkraću vijest nisu dali preko medija da je naučnom monografijom ULCINJSKO NAREČJE branio drugu diplomu na Državnom universitetu u Tirani. Bože sačuvaj da su mu i objavili koji od njegovih naučnih radova. Pa i za književna djela (roman IZDAJA, zbirka pripovijedaka ODJEK KORABA i novela ZMIJA), pred njegovim sudom će otvoreno reći lično presjednik sudskog vijeća Hidaji Bejo: „Pogrešili smo što smo vam ih objavili!“ I bez ove njegove izjave, svi koji su upućeni u PROBLEM RESULI, kako je poznat u svijetu od 1990. godine problem našeg Akademika Burovića (Resuli mu je pseudonim), svima je jasno da su se ovi Albanci stvarno pokajali što su mu ta djela objavili i uopšte što su ga kao jugoslovenskog političkog emigranta prihvatili. Da su znali što će ih snaći od njega, odmah bi ga vratili Josipu Brozu Titu i bez razmjene sa nekim prebjeglim Albancem u Jugoslaviju. U razmjenu su to tražili još od prvog dana, jer su izgleda odmah naslutili da će imati posla sa njim, ne samo zbog njegove buntovne prirode, već i zbog njegovog disidentnog nastrojenja i, posebno, već su imali predoči njegovo vanredno snažno pero. On je i stigao u Albaniju afirmiran kao antitovski buntovnik, književnik i disidentni pjesnik, koji se kalio i po zatvorskim ćelijama, a i druženjem sa poznatim golo-otočkim antititovcem generalom Vlado Dapčević, koji je nekoliko mjeseci prije njega stigao u Albaniju, isto tako kao politički emigrant.

Njegovi albanski neprijatelji, od dana hapšenja Akademika zabranili su i da se sašaptava njegovo ime, Bože sačuvaj i da mu se spomene po medijima. Na jednom naučnom skupu 1972. godine, u Tirani, dok će se prećutkivati ime Akademika Burovića i njegova značajna otkrića iz oblasti albanologije, spomenuće se i ime književnika dr Martin Camaj, koji je prebjegao u Jugoslaviju i albanske vlasti tražile ga da im se vrati u zamjenu za književnika Kaplana Burovića. Oni koji nisu predali vlasti njegova objavljena djela, hapšeni su i isprebijani. Albanski književnik Gani Skura, koji je pošao do zatvora Burelji da pita za njega da li je živ, na licu mjesta je uhapšen i kažnjen sa 10 godina zatvora. Primjer ovaj bez presedana ni u istoriji Musolinia i Hitlera.

Pošto su im propali svi pokušaji da ga fizički likvidiraju, Enverovci su bili primorani da ga puste iz zatvora, ne samo zato što su po svijetu, pred albanskim ambasadama, počele demostracije za puštanje iz zatvora Akademika Burovića (Za to je poslata i peticija organizaciji Amnesty Internationale u Londonu!), već i zato što su pred pobunom naroda bili prinuđeni da popuštaju nešto sa svojim terorom, pa su proglasili tobože i demokratizaciju zemlje i – da bi to dokazali – puštaju Akademika Burovića iz zatvora i daju mu mikrofon Radio-Tirane da ga svi čuju i ubjede se da je stvarno počelo demokratiziranje i da zato nema potrebe da se ponove krvavi događaji Rumunije, gdje su Čaušeskog sa suprugom i sinom od 10 godina streljali bez suda razjarene narodne mase.

Po izlasku iz zatvora, everovska mafija na vlast se preokupirala sa Akademikom Burovićem kao sa nijednim drugim političkim osuđenikom. Pri Ministarstvu unutrašnjih poslova odmah je organizovana posebna komisija, koja ga survejira, prati ga u stopu, intrigira, falsifikuje, laže i bori se protiv njega svim sredstvima, pa i otrovom i kuršumom, a uz svestranu podršku i pomoć četiti drugih država. Protiv Akademika Burovića vodi se svjetski rat, o čemu je srpski književnik Radovan Milić objavio čitavu knjigu dokumenata, a pod naslovom SVETSKI RAT PROTIV JEDNOG ČOVEKA – AKADEMIK BUROVIĆ DISIDENT Br. 1, Slovenske Konjice (Slovenija), 2011, za što je upravo prije koji mjesec odlikovan zlatnom medaljom SRPSKA KRUNA i proglašen za SRPSKOG VITEZA.

Borba albanske mafije protiv Akademika sataniziranjem, lažima i falsifikatima, dostigla je dotle da su mu negirali i lično ime, jugoslovensko državljanstvo i jugoslovensku (srpsko-crnogorsku) nacionalnost. Da ne govorimo zatim za njegova djela i njegove zasluge. Tako su mu negirali i drugu diplomu, odbranjenu na DUT (lažu da nema ni srednje obrazovanje!), kao i naučna otkrića, posebno da su profesori Universiteta u Tirani uveli bilo što od njegovih otkrića u njihova predavanja.

Da je Akademik Burović diplomiran po drugi put na Državnom universitetu u Tirani za to je svako video dokumenat, koji je Akademik objavio na mnogim sajtovima i revijama. A da su njegova naučna otkrića uneli profesori u svoja predavanja, ja sam ovih dana otkrio dokumenat, koji neosporno govori o tome.

Reč je o albanskoj enciklopediji, objavljena od Akademije nauka SNR Albanije pod naslovom FJALOR ENCIKLOPEDIK SHQIPTAR, Tirana 1985, znači u jedno vrijeme kad je naš Akademik još uvijek bio u zloglasnom zatvoru u Burelji, kažnjen na 43 godine zarvora.

Na str. 351, kol. II. kod glasa GJUHA SHQIPE piše: „Sa nekim drugim davnašnjim fonetskim razvojima, kao što je fenomen prelaska kratkog indoevropskog o- u –a (uporedi lat. nox, noctis, njem. Nacht, alb. nat), albanski jezik ide sa severnim indoevropskim jezicima…“

Gde su albanski akademici našli ovaj prelaz KRATKOG O- u A-? Ko je to otkrio i dodao fonetici albanskog jezika, albanologiji?!

Ako prelistate studije koje su o tome do sada objavljene, videćete da je albanolog Osman Muderizi (Myderrizi), u njegovoj studiji Fjalori shqip-turqisht i H. Ali Ulqinakut, objavljena u BULETINI I USHT Br. 3, Tirana 1961, str. 124 pisao: „Jedna druga karakteristika…(albanskog jezika,-IV) jeste prelaz neakcentiranog samoglasnika O u A…“

Neakcentiranog samoglasnika!

Pet godina poslije njega, akademik, prof. dr Ećrem Čabej (Eqrem Çabej), će se složiti sa njim, dodajući: „prelaz predakcentiranog samoglasnika O u A je čest posebno kod muhamedanskog elementa Skadra“ (: Studime rreth etimologjisë së gjuhës shqipe XXI, u časopisu STUDIME FILOLOGJIKE Br. 2, Tirana 1966, str. 85.).

Predakcentiranog samoglasnika!

Tri godine poslije njega, 1969, student Kaplan Burović, braneći svoju drugu diplomu pri DUT, suprotstavio se pomenutim albanolozima (Akademik Čabej mu je bio i profesor!) i pretstavio svoju tezu, da se –O– pretvara u –A– ne samo kad je neakcentirano, odnosno predakcentirano, već kad je KRATKO, bez obzira da li je akcentirano, ili ne. Znači i u akcentiranom slogu, samo – ako je  k r a t k o ! [Kapllan RESULI: E FOLMJA E ULQINIT, Lušnje – Albanija, 1969, str. 44 (fusnota) i 49, gde doslovno kaže: „O prelazi u A kad je kratko, bez obzira da li je predakcentirano, u akcentiranom slogu ili za akcentiranim“. Sljijede dotični primjeri iz albanskog jezika.]

Tako je Akademik Burović, još kao student, oborio tezu albanskih filologa i postavio svoju. Pošto ju je provjerio sa svojim kolegama doc. Anastas Dodi, uneo je to u svoja predavanja (kao i druga otkrića Akademika Burovića!), naglašavajući studentima da su to otkrića književnika Kaplana Resuli, koga su oni poznavali i lično.

Tako sve do dana hapšenja.

Poslije hapšenja profesori DUT su nastavili da drže u svoja predavanja ta otkrića, ali se sada niko od njih nije usudio da spomene ime autora. Ime Kaplana Resuli od vlasti je bilo proglašeno za TABU.

Naučna otkrića Akademika Burovića, pa i ono o permutaciji kratkog O, uzeli su albanski akademici i uneli u njihovu enciklopediju, razumije se – i oni ne spominjući ime Akademika Burovića.

Naglašavam da ovo nije jedini put i jedini primjer da se djela Akademika Burovića objavljuju (Pa i nagrađuju!), u jedno vrijeme dok on čami u zatvor okovan u gvožđe i beton. Njemu su objavili i sonet DOĆI ĆU! – isto tako bez njegovog imena. Izgleda da je i sama Providencija bila sa njim!

Ali, ko su ovi akademici koji su ga uneli u enciklopediju?

Na dnu glasa GJUHA SHQIPE imate iniciale autora tog teksta: A.D.- S.M.- M.D. Ko su ovi kaže nam se u poglavlju Skraćenice za imena autora glasova. Tako za:

A.D.– kažu da je Anastas Dodi – profesor na DUT, isti onaj koji je uneo u svoja predavanja naučna otkrića Akademika Burovića.

S.M.– kažu da je Seit Mansaku – oponent Akademika Burovića na DUT, kada je ovaj branio diplomu sa tezom ULCINJSKO NAREČJE, gdje je Akademik Burović pretstavio svoje otkriće, prelaz kratkog O u A.

M.D.– kažu da je Mahir Domi – presjednik državne komisije, pred kojom je naš Akademik branio tu diplomu.

Svi su dan danas živi, pa im – u ime Akademika Burovića – zahvaljujem. Ovlašćujući me za ovo, Akademik Burović mi reče: „Što mi nisu spomenuli ime, razumije se. Pa nisu mogli svi doći da mi prave društvo u zatvor! Na kraju krajeva, trebalo je da neki ostanu i vani, da nas otuda podrže i nastave naše djelo, bilo i tako – ne spominjući nam imena!“

Kako naglasih, ovo nije jedino otkriće Akademika Burovića. On je otkrio i zakon albanske fonetike, po kojemu kratki i dugi samoglasnici naglašenog sloga, duž fleksije reči, prelaze u samoglasnike srednje dužine. Ovaj zakon važi i za fonetike drugih jezika, koji imaju takve samoglasnike. Znači i za fonetiku srpskog jezika. Ali mislim da su njegova glavna otkrića albanološke teze, po kojima Albanci nisu ni autohtoni, niti Iliri, ponajmanje Pelazgi, koje su albanski mafijaši na vlasti proglasili za „crne teze“, pa ga, između ostalog i zato proganjaju, sataniziraju i persekutiraju svakako, lično i preko svoje ađenture po svijetu, pa i sred Beograda, Podgorice i Skoplja, posebno tamo – u Ženevi, pod nosom OUN i Komiteta za odbranu ljudskih prava!

Albanac Paško Babi (Pashko Babi), poslije proglašenja „demokratije“, preštampao je pod svojim imenom pomenuti ENCIKLOPEDIJSKI RJEČNIK, naravno sa nekim izmenama i dodacima. I on je uneo otkriće Akademika Burovića, ali bez njegovog imena. Što više, ne spominje mu nigdje ime ni kao književnika, autora romana IZDAJA, koji su Albanci proglasili za remek djelo albanske proze svih vremena. Sa druge strane on je uneo tu i one Albance, koji su se iskompromitovali u službi albanskog SIGURIMI-a, pa i u službi jugoslovenske UDB-e, a koji nemaju nikakvih ni naučnih, niti umjetničkih djela, dostojna jedne enciklopedije, ponajmanje dostojna upoređenja sa djelima Akademika Burovića.

Prof. dr Dželadin Gosturani (Xheladin Gosturani) unosi u njegovo djelo HISTORIA E ALBANOLOGJISË (ISTORIJA ALBANOLOGIJE, Tirana 1999.) i sasvim beznačajna imena (strana i domaća), tobože „albanolozi“, ali nikako i ime Akademika Burovića, koji je objavio oko 50 knjiga njegovih albanoloških studija, pa je otkrio i zakone albanske fonetike.

Naprotiv, i oni koji su nekada spomenuli Akademika Burovića za bilo što pozitivno, sada preštampavaju to bez imena Akademika. Ismail Kadare preštampava svoje knjige i bez njegovih laži, kleveta i falsifikata protiv Akademika. Nema sumnje da je iz centralnog štaba ovih Albanaca izdato naređenje da se ime Akademika Burovića izbriše i ne spominje više, kako bi ga Albanci zaboravili.

Od vremena je i Enver Hodža učinio sve da ime ovog Akademika izbriše ne samo iz svijesti albanskog naroda, već i iz svijesti njegove, Akademikove djece, sina Dušana i kćerke Dušanke. Kao što je E.Hodža pretrpio poraz, pretrpeće ga i njegovi sljedbenici. Zato već imamo i dokaz – albansku WIKIPEDIJU, gdje su uneli Akademika Burovića, doduše samo kao književnika. I dok ovi urliču preko medija „Spasimo Kaplana Resuli!“, Enverovci ne samo što su ga izbacili iz Programa književnosti za škole svih kategorija i universitete, već – kako naglasih – brišu mu ime i tamo gdje su mu ga nekad zabilježili. Aktuelno preko štampe i medija na albanskom jeziku, Albanije i njene dijaspore po svijetu, sada je dozvoljeno samo da se Akademik satanizira, optužuje za besmislice i da se psuje najprljavije, kako to čine samo uličarke i bludnice. Teško tome ko se usudi da kaže i jednu jedinu riječ u njegov prilog! Albanska mafija na vlasti je već fizički likvidirala nekoliko njih. Koliko za primjer spominjemo albanologa dr Ardiana Kljosi, ubijen pre neki mjesec sred Tirane.

Lično Akademiku Buroviću od vremena su opjevali opelo i preko interneta, primjer ovaj bez presedana u istoriji čovječanstva. On ne samo da se ne uznemirava za to ni najmanje, već nastavlja svoje stvaranje, publicističko, umjetničko i naučno, pa ide i u Albaniju. Sred Tirane im je rekao: „Evo sam! Pucajte na mene, Albanci ! Ali znajte da me ubiti nećete! Prošlo je vreme kad ste mogli da me ubijete! Sada nema tog metka koji može ubiti autora poeme BOJANA, romana IZDAJA, djela KO SU ALBANCI? i toliko drugih djela i naučnih otkrića!“

I stvarno, ima li metka koji može ubiti one što su se proslavili svojim neuništivim, neumrlim djelima i herojskim samopožrtvovanjem u službi svog naroda i čovječanstva?! Za besmrtne ljude nema fabrike koja može da proizvede takav metak! Svestan toga, akademik, prof. dr Kaplan Burović neće da zna za smrt. A i smrt je, izgleda, digla ruke od njega. On nastavlja svoje stvaranje, svoju borbu za naučnu istinu, za slobodu i demokratiju kao kakav mladić. Pa i mladići mu se dive i zavide! Blago majci koja ga rodila i odgojila! Blago nama što nam ga podari! Blago svima koji ga razumiju! Providencija je od vremena pokazala i dokazala višestruko da je sa njim, dok oni – koji su ga pročitali i razumjeli – na svim jezicima svijeta proglasili su ga i preko medija za rušioca lažnih idola, za genija, za sveca, pa i za Isusa Hrista, pa i za Boga. Za njega se slobodno može reći ono što su svi narodi svijeta od vremena rekli: da čovjek, koji se bori za istinu, prezren i gladan je kao pas, ali istovremeno je i neustrašiv, pa i silan kao Bog.

Ilija VUČIJAKOVIĆ


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: